Τετάρτη, 2 Αυγούστου 2017

Tι σημαίνει να ανεβαίνεις ψηλά σ’ ένα βουνό;

Όταν ανέβηκε ψηλά στο Όρος ο Μωυσής, 
«ο Κύριος του έδειξε πάσαν την γην Γαλαάδ, έως Δαν»,
αφού ο Κύριος τον είχε οδηγήσει στο Όρος (Δευτ.34:1). 
Στη συνέχεια της ιστορίας, υπήρξε αδύνατο στον παλαιό νομοδιδάσκαλο Μωυσή, να εισέλθει στην χώρα που υποσχέθηκε ο Θεός. Ο πρώτος οδηγός ο Μωυσής, οδήγησε το λαό έξω από αυτή τη σκοτεινή γήινη ζωή, ο δεύτερος οδηγός ο Ιησούς του Ναυή, κατεύθυνε το λαό «μέσα» - στην καρδιά, στη νέα χώρα. Την ίδια ιδέα, βλέπουμε στην Καινή Διαθήκη. Πρώτος ο Ιωάννης ο Βαπτιστής που προαναγγέλλει, και η δεύτερη μορφή ο Ιησούς Χριστός, αυτός που φέρει την καινούργια πραγματικότητα.

Θα προχωρήσεις άνθρωπε πιστέ, με τα μέσα που διαθέτεις ως Βαπτιστής, αλλά μετά εξαφανίζεσαι, θα δεις το κεφαλάκι σου συντριμμένο, όπως το είδε ο Ιωάννης, και αυτή η συντριβή του «εγωκεντρικού ανθρώπου» συμβαίνει για να ελευθερωθεί ο ουράνιος άνθρωπος.
Προοδευτικά αγωνίζεσαι να συντρίψεις την παλιά σου ζωή.
Η πόρτα της Επαγγελίας είναι ανοιχτή, η δόξα και η σωτηρία σε περιμένει. Δεν την απόκτησες ακόμα, όμως αρκεί να διακόψεις οριστικά με την παλιά χώρα, και τότε Δεν βιώνεις αυτή την ανύψωση, όμοια με το πέταγμα των πουλιών, αλλά αντιθέτως, βιώνεις μια πικρή πάλη, πίνεις το ποτήρι, το αδειάζεις μέχρι τέλους, πριν για να μπορέσεις να εκφράσεις το «τετέλεσται».
«Ο ζητών ευρίσκει»
Αυτές οι πολύ γνώστες ρήσεις, ακούγονται από τον Διδάσκαλο: «Tω δε κρούοντι ανοιγήσεται». Αλλά η βοήθεια που σήμερα θα μπορούσε να γίνει αποδεκτή από τον πιστό άνθρωπο, θα είναι πάντα, τελείως απρόσωπη. Όταν είσαι απόλυτα συνδεδεμένος με Εκείνον, κατέχεις την απόλυτη γνώση - αλήθεια, που είναι «παρά τω Θεώ» και από το Θεό, πάντα σε συμφωνία, με την προσωπική κατάσταση του Είναι σου. Αυτός που πέθανε κατά τη φύση, κατά τη γνωστή ρήση των Πατέρων: «αν πεθάνεις (το εγώ) πριν πεθάνεις, δε θα πεθάνεις, όταν θα πεθάνεις», αυτό λοιπόν, έγινε γνωστό για το Μωυσή, και τον Ιωάννη -Βαπτιστή. 
Όταν βλέπεις τη Γη της Επαγγελίας, ο γήινος άνθρωπος έχει φτάσει στο τέλος..

Γι’ αυτό ο Ιωάννης της Πάτμου, την πρώτη επιστολή του, τη γράφει στους κατοίκους των συνόρων, (στους κατοίκους της Εφέσου). Στα σύνορα συμβολικά, ζουν όσοι βγήκαν από αυτόν τον κόσμο, και πολλοί σήμερα «ζουν σε δύο κόσμους».
Σ’ αυτόν εδώ, και τον Ουράνιο. Κάτοικοι της περιοχής των συνόρων, σημαίνει, να κατακτήσεις, να καλλιεργήσεις στο ακρότατο εφικτό σημείο, τη γήινη φύση σου. Δηλαδή, την καλλιέργεια της συνείδησης. Μετά από ένα μακρύ δρόμο οδύνης και θυσίας, ο πιστός άνθρωπος, φτάνει στη στιγμή του Θείου αγγίγματος, και ακούει τη Φωνή: «Εβάστασες το Όνομά Μου και ου κεκοπίακας». Κι ενώ βαθιά μέσα του έχει βεβηλωθεί μέχρι το ακρότατο σημείο του είναι του, του δίνεται η βεβαιότητα της ανάτασης, λαμβάνει το Λόγο, τον πιστεύει και αρχίζει να εργάζεται για την ανάνηψή του.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου