Τετάρτη, 9 Αυγούστου 2017

ΣΚΕΠΤΟΜΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ..!!!


Υπάρχει μια μειονότητα στον τόπο μας, 

οι λεγόμενοι σωσμένοι, γιατί υπάρχουν και αυτοί, οι οποίοι έχουν χρέος να γίνουν μέσα σ αυτό το χρονικό διάστημα που διανύουμε, Θεοί κατά Χάρη. Ως εκ τούτου ειπώθηκε πολύ καθαρά σ αυτούς, να εργαστούν ώστε να σκέπτονται με την καρδιά. Και δεν έχουν δει άνθρωπο να σκέπτεται με την καρδιά.
Δεν είναι ο μετρημένος ή ο έχων φόβο Θεού, που προσέχει όταν ανοίγει το στόμα του κ.λ.π, όπως ήδη ειπώθηκε. Δεν είναι αυτός, που μετρά τα λόγια του, αλλά είναι αυτός που κατέχει το συνειδητό συναίσθημα. Θα προσπαθήσω να περιγράψω τι σημαίνει αυτό. Μερικές φορές ο άνθρωπος αυτός φαίνεται ασυγκίνητος, όμως μέσα του φλέγεται ένα ισχυρό Πυρ που δε σπαταλιέται ανώφελα, δεν κατακαίει, δεν καψαλίζει. Είναι το Αιώνιο Πυρ το οποίο δεν έχει καθόλου πάθος, καθόλου γήινη συγκίνηση, αλλά αποστέλλεται σε εκείνους που περιπλανώνται στο σκοτάδι. Όταν ο πιστός  νιώσει αυτό το Πυρ της Αγάπης Του, το οποίο δεν επιφέρει καμιά διαμάχη, τότε σίγουρα θα έχει καταλάβει ότι το Πνεύμα αφήνει όλα να γίνουν όμορφα και ένδοξα.
 
Μόνο όταν καταλαβαίνουμε κάτι από αυτό, μπορούμε να μιλάμε για Θεϊκή Αγάπη. Θέλουμε να μάθουμε να σκεπτόμαστε ως πιστοί άνθρωποι με την καρδιά, και τότε οι διαμάχες παύουν δια παντός και όλα τα άλλα, όσα μπορεί να βρίσκονται ακόμα σε μας,  οφείλουν να τσακιστούν στoυς βράχους αυτής της ακαταμάχητης επίτευξης . Ώστε να μην υπάρχει πλέον αυτός ο παλαιός πολεμικός τρόπος της αρνητικότητας, που  δεν φέρει αποτελέσματα. Διότι υπερόπτης άνθρωπος, είναι αυτός που ενώ δεν γνωρίζει, (..δεν ξέρει, ..ότι δεν γνωρίζει..)  και έτσι, παρουσιάζεται ως γνώστης... (γι' αυτό καμιά φορά λυπημένοι, χρησιμοποιούμε στο  fb το μπλοκάρισμα, όταν κάποιος εν αγνοία του, πάει να μπλοκάρει το έργο του Θεού, όχι ότι δεν συμπονούμε την ψυχή του, αλλά για να μην φρενάρει σε καμία περίπτωση, το Άγιο έργο του Θεού).
Αυτό όμως, με την αρνητικότητα, ορισμένων, οφείλει να εκλείψει διαφορετικά θα ακινητοποιηθούμε.. Βαδίζουμε για να επιτύχουμε το αδύνατο, και αυτός ο αγώνας της επίτευξης, το να φτάσουμε δηλαδή στην ολοκλήρωση στην τελειότητα, κι αυτό έρχεται  σε μας, όταν το «εγώ» μας έχει πεθάνει, και εδώ ο πιστός, έχει χρέος να καταθέσει τα πάντα, όλα όσα κρατά, γιατί θα φτάσουμε συνειδητά στο "όλα ή τίποτα".

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου