Τρίτη, 31 Ιανουαρίου 2017

Ελάτε να Βρούμε Αυτή την Αγάπη..!!!

«Ακόμα κι αν κατείχα τα πάντα και κυριαρχούσα τα πάντα, 
και έκανα όλα τα καλά έργα, αλλά δεν είχα Αγάπη, 
δεν θα είχα και δεν θα ήμουν τίποτα»

Προχωρήστε, βήμα-βήμα μέσα από όλες τις φάσεις, να βρεθείτε στην Αίθουσα του 
Γάμου, σ’ αυτό το άγιο επίτευγμα, όπου θα έχετε σίγουρα αποτελέσματα. 
Γιατί; Διότι ο Δρόμος αυτός είναι η εκπλήρωση της Θέλησης του Θεού Λόγου.

Όταν εσείς επιστρέψετε σε υπακοή απέναντι σ’ αυτόν τον Θεϊκό νόμο του Όλου, τίποτα δεν μπορεί να σας κρατήσει μακριά από την Απελευθέρωση. Θα αποκαλυφθεί, το πολύτιμο Μαργαριτάρι, που βρίσκεται κλεισμένο στην καρδιά σας, σαν ένας πολύτιμος θησαυρός.

Μετά την αφύπνιση της νέας Θέλησης, ο άνθρωπος ξεκινά το διερευνητικό ταξίδι στο Ναό ο οποίος είναι ο ίδιος ο εσωτερικός εαυτός. Έκανε αυτό το σώμα ναό και τώρα μπορεί να ξεκινήσει μέσα του το έργο της Ανάστασης.

Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου 2017

Νέα Θέληση - Νέα Ζωή - Νέα Δραστηριότητα..!!!

«Μακάριοι αυτοί που διψούν για το Πνεύμα, 
γιατί θα κληρονομήσουν τη Βασιλεία των Oυρανών»

Αλλά πως μπορεί να διεκπεραιωθεί το Θείο Σχέδιο της Μεγάλης αυτής Μεταλλαγής; 
Ο Θεός Λόγος μας χαρίζει αυτή τη βεβαιότητα, όταν ο άνθρωπος εκπληρώνει το Νόμο της Χάρης, τότε κερδίζει σίγουρα τη Ζωή. Όταν όμως δρα εναντία στο νέο Νόμο, οδηγείται αμετάκλητα στο θάνατο. Αυτή είναι η Θεϊκή Αρχή της Αγάπης, που βρίσκεται βυθισμένη μέσα μας. Αυτός είναι ο κεντρικός Νόμος που κυβερνά ολόκληρο τον κόσμο.

O άνθρωπος που παίρνει την απόφαση να πεθάνει ως προς το «εγώ», καταλαβαίνει ότι το φυσικό σώμα, δεν είναι από μόνο του αυτοσκοπός. Είναι ένα όχημα, ένα μέσο, για να μπορέσουμε να πραγματοποιήσουμε μια άλλη γέννηση, έναν άλλο σκοπό. Όταν η γήινη προσωπικότητα γίνεται δεκτική, ώστε να εξουδετερωθεί το εγωϊκό ένστικτο, για να μη επιφέρει στο σώμα μεγάλες ζημιές, τότε ελευθερώνονται νέες δυνάμεις, και γεννιέται μια νέα Ψυχική Κατάσταση, η οποία μπορεί να ζει, και να είναι αποκλειστικά αφιερωμένη στη Δύναμη του Θεού.

Όποιος κερδίζει την Ψυχή κερδίζει το Όλο !!!

Όσο πιο καθαρά αντιλαμβανόμαστε, ότι αυτά τα πράγματα, αφορούν όλους μας, αφορούν την ευτυχία κάθε ανθρώπου, τόσο πιο βαθιά, θα βλέπουμε ότι εδώ βρίσκεται ο Δρόμος, το ζωντανό παρόν, το οποίο προσφέρει Λύτρωση, στη χαοτική σύγχυση η οποία μας πλήττει, και η οποία είναι χαρακτηριστική, για τη μεταβατική περίοδο η οποία ονομάζεται πολλαπλά ο χρόνος του τέλους.

Σημειώνουμε γι’ αυτό, άλλη μια φορά, το σωστό σημείο εκκίνησης για να φτάσουμε έτσι σε ορθή κατανόηση, ότι ο άνθρωπος, η αληθινή κατάσταση της προσωπικότητας που παρατηρούμε, είναι μόνο μια όψη. 

Από αυτό προκύπτει ότι το ανθρώπινο «είναι» βυθίστηκε μέχρι το ναδίρ της ύλης, και σήμερα ο αγωνιζόμενος άνθρωπος, επανεγείρεται, και σ’ αυτή η φάση της ύπαρξής μας, μας χορηγείται ένα Θείο Σχέδιο γι' αυτή την επανέγερση της ανθρωπότητας.

Κυριακή, 29 Ιανουαρίου 2017

Η ευτυχία, η χαρά, δεν είναι παρά ένα αποτέλεσμα συνδέσμου..

O Ιησούς είπε: 
«Τα παιδιά αυτoύ του κόσμου, είναι πιο έξυπνα από τα παιδιά του φωτός».
Μάλιστα, οι συνηθισμένοι άνθρωποι, οι υλιστές, είναι πιο έξυπνοι, όταν θέλουν να κατασκευάσουν μια γέφυρα, να ανοίξουν μια σήραγγα, να ιδρύσουν μια εμπορική επιχείρηση, γνωρίζουν να οργανώνονται, να συγκεντρώνονται, ενώ οι πνευματικοί άνθρωποι ισχυρίζονται ότι εργάζονται πάντα μόνοι, χωριστά από τους άλλους και έξω από κάθε συλλογικότητα. Όσο οι πνευματικοί δε θα θέλουν να εργαστούν μαζί, δεν μπορούν να φέρουν τη Βασιλεία του Θεού στη γη. 
Ποιο είναι το ιδανικό μας; Το ιδανικό μας είναι να είμαστε τέλεια ισορροπημένοι και αρμονικά αναπτυγμένοι..να βαδίζουμε όλοι μαζί, ενωμένοι με την αγάπη που ο Θεός θέλησε μεταξύ όλων των ανθρώπων. Να ζούμε σε αρμονία στη συλλογική ζωή, γιατί σ’ αυτή τη ζωή βρίσκονται όλες οι ευλογίες. Δεν έχουμε σαν σκοπό μας, ούτε τη γήινη επιστήμη, ούτε τις εξουσίες που διαιρούν τους ανθρώπους σε ανταγωνισμό, χωρισμένους, ούτε να αναπτύξουμε τη σκέψη, σε σημείο να κάνει θαύματα. Κάθε άνθρωπος αντιπροσωπεύει μια λέξη, όλες οι ευλογίες θα έρθουν όταν θα μπορεί να ενώσει κανείς κάθε λέξη με μια άλλη, για να κάνει φράσεις μ΄ αυτές τις λέξεις, ώστε να δημιουργηθεί μια σύνθεση, ένα ποίημα. Η ευτυχία, η χαρά, δεν είναι παρά ένα αποτέλεσμα συνδέσμου, μια σύνθεση μεταξύ των ανθρώπων που δημιουργούν μέσα τους μια κατάσταση συνείδησης αρμονική, φωτεινή, δυνατή, για να επιτύχουν τη μεταμόρφωσή τους, μέσα σε ένα κλίμα ζεστασιάς, αδελφοσύνης, ειρήνης.

Να ξυπνήσουμε αυτή τη συνείδηση και στους άλλους..

..με το παράδειγμα ..με την εμπιστοσύνη.. για να βελτιωθούν όλοι. Αλλά μη προσπαθήσετε να τους αλλάξετε. Αρχίστε να βελτιώνετε τον εαυτό σας, με το παράδειγμά σας, με την προσπάθειά σας, για τελειότητα. Την στιγμή που εργάζεται κανείς πάνω στον εαυτό του, εργάζεται πάνω στους άλλους. Αντιλαμβάνονται ότι είστε εξαιρετικός, κι αυτό τους βελτιώνει, γιατί επιθυμούν να σας μιμηθούν. Μην ασχολείστε με τις αδυναμίες των άλλων, τα πάθη τους, είναι αξιοθρήνητο, γιατί να μένετε σκοτεινός, όπως αυτός με τον οποίο ασχολείστε; Πηγαίνετε να βελτιωθείτε πρώτα, κι αφήστε τους άλλους, που πεθαίνουν δηλητηριασμένοι. Μην ασχολείστε μ’ αυτά αφορούν τους ίδιους. Κι όταν ασχολείστε με το να τελειοποιείστε, υπάρχει μια μικρή διαφορά στην ανθρωπότητα. Βέβαια, να τους δέχεστε, να τους ανέχεστε με υπομονή, και να εργάζεστε μέρα νύχτα, αδιάκοπα, μέχρι να τους αποδείξετε ότι υπάρχει κάτι σπουδαίο για να αποκτήσουν, και καθώς δεν το γνωρίζουν ακόμη, δεν μπορείτε με τα λόγια να τους το μάθετε.. αλλά με την εμπιστοσύνη…

Η εμπιστοσύνη ξυπνά μέσα τους ότι είναι θείο. Όταν δείχνετε εμπιστοσύνη σε κάποιον, ακόμα κι αν είναι αδύναμος, διεφθαρμένος, μέθυσος, η εμπιστοσύνη που του δείχνετε τον υποχρεώνει να βελτιωθεί, για να σας αποδείξει ότι δεν κάνετε λάθος, για την ευγένειά του, για την μεγαλοσύνη του. Ασφαλώς μερικοί θα σας προδώσουν, δεν θα σταθούν στο ύψος της εμπιστοσύνης σας. Επειδή όμως μερικοί άνθρωποι είναι αδύναμοι, εγωιστές, κακοί, αχάριστοι, θα περιφρονούμε τους πάντες και θα τους μισούμε οριστικά; Όχι, αυτό δεν είναι μια καλή φιλοσοφία. Αν υπάρχουν πολλοί που έφτασαν μέχρι εκεί, είναι γιατί ήταν αμαθείς. Αν γνώριζαν την ανθρώπινη φύση, και τους νόμους, παρά τις δυστυχίες, τα ατυχήματα, τις προδοσίες, και τις κακίες, θα εξακολουθούσαν να δείχνουν εμπιστοσύνη στους ανθρώπους να τους βοηθούν, να τους κάνουν ευτυχισμένους, και να τους ανοίγουν τους θησαυρούς όλης της φύσης.

Να ξυπνήσουμε λοιπόν, αυτή τη συνείδηση..

Όταν ο άνθρωπος έχει πολλά προσωπικά προβλήματα να λύσει, δεν μπορεί να σκεφτεί τίποτα άλλο εκτός από τον εαυτό του, είναι πολύ απασχολημένος. Πώς να ξυπνήσει κανείς μέσα του αυτή την παγκόσμια συνείδηση, που μοιάζει με τη φωτεινή συνείδηση του ήλιου; Όταν όμως αρχίζει να ταχτοποιεί τα προβλήματά του είναι λίγο πιο ελεύθερος, αρχίζει να ασχολείται με όλη την ανθρωπότητα και θέλει γίνεται φωτεινός σαν τον ήλιο. Δεν του αρκεί λοιπόν, να ζει μέσα σε τέτοια ελευθερία, ώστε μπορεί και μεγαλώνει το πεδίο της αγάπης του, και των σκέψεών του, και απλώνεται σε όλο το ανθρώπινο γένος. Το παρουσιάζει ως ένα και μόνο πρόσωπο, και του στέλνει την υπεραφθονία της αγάπης που ξεχειλίζει από την καρδιά του, όλα τα χρώματα, όλες τις ακτίνες, κι όλο το άρωμα των σπάνιων λουλουδιών. Όταν φτάσει σ’ αυτό το βαθμό, αισθάνεται μια ευτυχία και μια πληρότητα απερίγραπτη.

Υπάρχουν άνθρωποι που νομίζουν ότι είναι αδύνατο να ενεργήσουν πάνω στην ανθρωπότητα, για βελτίωση ή βοήθεια, και λένε: «Είναι τόσοι πολλοί οι άνθρωποι, είναι αδύνατο!» Ασφαλώς, είναι αδύνατο, γιγαντιαίο. Αν όμως γνώριζε κανείς πώς να το κάνει, αυτό θα γινόταν κατορθωτό. Δοκιμάστε πχ. να φανταστείτε, ότι αυτή η ανθρωπότητα, είναι συμπυκνωμένη σε ένα και μόνο ον, ναι φανταστείτε όλο τον κόσμο σαν ένα ον, που είναι εδώ παρών, κοντά σας, και του κρατάτε το χέρι, δίνοντάς του πολύ αγάπη. Τη στιγμή εκείνη, μόρια φεύγουν από την ψυχή σας προς όλες τις κατευθύνσεις, κι αυτό που κάνετε γι’ αυτό το ον αντανακλάται σε όλους τους ανθρώπους, οι οποίοι αρχίζουν να έχουν άλλες σκέψεις και άλλες επιθυμίες. Αν υπήρχαν πάνω στη γη εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι που να έκαναν αυτό, θα βλέπατε τότε μια νέα θεία πνοή, να περνά από το πνευματικό πεδίο, μέσα σε όλα τα όντα και, μια ωραία μέρα, χωρίς να ξέρει κάνεις γιατί, οι άνθρωποι αλλιώς θα είχαν κοιμηθεί, και αλλιώς θα ξυπνούσαν, εντελώς αλλαγμένοι, κι αυτό είναι αλήθεια.. 

Διευθετεί μια συμφωνία για το μέλλον όλων των ανθρώπων

Όταν βαδίζει κανείς στον αληθινό εσωτερικό δρόμο, αντιλαμβάνεται όλα τα όντα είναι ένα. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει παρά ένα Oν, ο Θεός. Όλα τα όντα δεν είναι παρά διασκορπισμένα κύτταρα του απέραντου σώματός Του, των οποίων η συνείδηση μόνο δεν έχει ενοποιηθεί. Υποθέστε ότι τα κύτταρα του σώματός μας είχαν μια συνείδηση:  βέβαια τα κύτταρα των ποδιών, του συκωτιού, της σπλήνας, θα αισθανόταν χωρισμένα το ένα από το άλλο, γιατί η λειτουργία τους δεν είναι ίδια: η καρδιά εργάζεται κατά ένα τρόπο, το συκώτι εργάζεται κατά έναν άλλο, κτλ..και θα είναι υποχρεωμένα να αλληλοβοηθούνται ή να αληλλοτσακώνονται. Αν όμως τα κύτταρα μπορούσαν να πάνε πιο μακριά στην κατανόησή τους, θα έβλεπαν ότι υπάρχει ένα και μόνο ον, που τα αγκαλιάζει και τα τρέφει όλα: -o ίδιος ο άνθρωπος. Λοιπόν, κι εμείς επίσης, μπορούμε να έχουμε τον ίδιο συλλογισμό, και να πούμε: «Όλοι αυτοί οι λαοί της γης, οι Ιάπωνες, οι Κινέζοι, οι Ρώσοι, οι Γάλλοι, Γερμανοί κτλ..είναι κύτταρα ενός συλλογικού όντος». Αλλά αυτά τα κύτταρα, έχουν κατέβει σε ένα κατώτερο επίπεδο συνείδησης, και δεν είναι πια ικανά να αγκαλιάσουν την ενότητα, και γι’ αυτό η σκέψη τους, η αντίδρασή τους, η συμπεριφορά τους, δεν μπορεί να είναι άψογη. Αλλά τη μέρα που, θα θέλουμε να ενωθούμε με όλα τα άλλα κύτταρα, που αντιπροσωπεύουν το υπέρτατο Ον, τον Ίδιο το Θεό, θα αντιληφθούμε - «ότι όλη η ανθρωπότητα είναι ένα και μόνο όν». Από αυτή τη στιγμή, θα αισθανθούμε μια τέτοια αγάπη, μια τέτοια ευσπλαχνία, μια τέτοια επιείκεια… Όσο δεν φτάνει κανείς σ’ αυτή την κατάσταση συνείδησης, θα θέλει μόνο να εξοντώνει τους άλλους, και δεν θα υπάρχει αληθινή αλλαγή, αλλά μόνο μια υπερτροφία της προσωπικότητας, για κάθε άτομο, για κάθε φατρία, για κάθε έθνος.

Βελτιώνει την κοινωνική ζωή..

Η ιστορία αποδεικνύει ότι οι άνθρωποι με το να οργανωθούν σε κοινωνίες κατάλαβαν τουλάχιστο πόσο ήταν προτιμότερο, να συγκεντρώνονται για να ζουν μαζί, ειδάλλως θα ήταν ακόμη υποχρεωμένοι να περνούν όλη τους τη μέρα στο να αναζητούν μέσα στα δάση την τροφή τους. Τη μέρα που είδαν πόσο χρήσιμο ήταν να συγκεντρώνονται, για να έχουν πολλά χέρια, και πόδια, όλοι άρχισαν να επωφελούνται από αυτή την κατάσταση. Όταν ο ένας ψάρευε, ο άλλος ύφαινε ένα ύφασμα, ένας άλλος τακτοποιούσε τη μικρή καλύβα κτλ. Και να πως τώρα, όλοι είναι στην υπηρεσία όλων, και μπορούν να επωφελούνται από όλα. Είναι μ’ αυτό τον τρόπο που ο άνθρωπος μπορεί να προοδεύει ασκεί μόνο κάπου μια μικρή δραστηριότητα και όλα είναι στη διάθεσή του, οι βιβλιοθήκες, τα μαγαζιά, τα νοσοκομεία…
Όμως αυτή η εξαιρετική πρόοδος, δεν είναι παρά μόνο εξωτερική, εσωτερικά οι άνθρωποι δεν είναι ακόμα ενωμένοι, είναι χωρισμένοι. Εξωτερικά, βλέπει κανείς έθνη και λαούς, των οποίων τα μέλη αλληλοϋποστηρίζονται, η άμυνα του εδάφους, η κοινωνική ασφάλεια, οι οικογενειακές επιχορηγήσεις..αλλά ο άνθρωπος, δεν έχει ακόμα καταλάβει το νόημα αυτής της προόδου που κατάφερε να πραγματοποιήσει, στην αντικειμενική ζωή. Όλες αυτές τις ευκολίες και τις δυνατότητες, αυτά τα οφέλη, δεν τα διευκρίνισε, δεν τα μετέθεσε στον εσωτερικό τομέα. Φαινομενικά και μόνο έλυσαν οι άνθρωποι το πρόβλημα της συλλογικής ζωής. Αν εξωτερικά σχημάτισαν μια κοινωνία, εσωτερικά είναι απομονωμένοι, χωρισμένοι, εχθρικοί μεταξύ τους. Είναι ακόμη τρωγλοδύτες εσωτερικά, ζει καθένας στη μικρή του τρύπα. Να γιατί όταν εργαστούμε ακόμη, ώστε εσωτερικά, πνευματικά, ενωθούν οι άνθρωποι, να σχηματίσουν μια κοινωνία. Μια αδελφότητα πάνω στη γη, κι εκείνη τη στιγμή, θα έχουν αγγίξει την ύψιστη συνείδηση της ενότητας, θα ζουν μέσα στην πληρότητα, στην αφθονία, στον εσωτερικό πλούτο. Μ’ αυτό το βαθμό κατανόησης να μπορέσουν οι άνθρωποι να πραγματοποιήσουν εσωτερικά, αυτή την κοινωνία, και αυτό είναι το πρότυπο που μπορεί να πραγματοποιηθεί: όλοι ελεύθεροι, όλοι ευτυχισμένοι.

Σάββατο, 28 Ιανουαρίου 2017

Δίνει στην ψυχολογία την αληθινή της βάση

Oι άνθρωποι στερούνται ψυχολογίας γιατί είναι πολύ απασχολημένοι με τους εαυτούς τους. Άλλωστε, αυτό δεν τους ενδιαφέρει. Είναι σαν τυφλωμένοι από το πέπλο της κατώτερης φύσης, της εγωιστικής και προσωπικής που τους εμποδίζει να διακρίνουν τι συμβαίνει στο κεφάλι ή στην καρδιά των άλλων. Ακόμη κι αυτοί που αγαπούν  δεν κατορθώνουν να δουν μέσα από αυτό το πέπλο. 
Γι’ αυτό μερικές φορές εκπλήσσονται με τις αλλαγές που διαπιστώνουν ξαφνικά στη σύντροφό τους, στα παιδιά τους, στους φίλους τους, και των οποίων τον ερχομό, δεν είχαν ούτε προβλέψει ούτε αισθανθεί. Μόνο αυτός που δάμασε την κατώτερη φύση του, κι έχει γίνει ικανός να ξεχνά το δικό του συμφέρον, μπορεί να είναι ψυχολόγος για τους άλλους. Αρχίζει να μπαίνει σ’ ένα κόσμο όπου όλα είναι σε κίνηση, και τότε μόνο αρχίζει να καταλαβαίνει τους άλλους….

H εμπειρία της ζωντανής ενότητας των όντων

Αυτή η εμπειρία βάζει τη βάση της ηθικής
Δίνει στην ψυχολογία την αληθινή της βάση
Βελτιώνει την κοινωνική ζωή, και
Διευθετεί μια συμφωνία για το μέλλον όλων των ανθρώπων του κόσμου.
Βάζει τη βάση της ηθικής. 
Πότε εμφανίστηκε η ηθική;  Η ηθική εμφανίστηκε στους ανθρώπους όταν ξύπνησε μέσα τους η ευαισθησία σε ό,τι είναι συλλογικό, παγκόσμιο, θεϊκό. Αυτή η ικανότητα τους επέτρεψε να εισχωρούν στην ψυχή και την καρδιά των άλλων και, όταν τους έκαναν να υποφέρουν, να αισθάνονται κι αυτοί οι ίδιοι τους πόνους που επέβαλαν στους άλλους, τότε κατάλαβαν λοιπόν, πως ό,τι κάνει κανείς στους άλλους είναι σαν να το κάνει στον ίδιο τον εαυτό του. Φαινομενικά, βέβαια, κάθε ον είναι απομονωμένο, χωρισμένο από τα άλλα, αλλά, στην πραγματικότητα, υπάρχει ένα πνευματικό μέρος του ίδιου, το οποίο μπαίνει στη συλλογικότητα και που ζει μέσα σε όλα τα όντα. Όταν αυτή η συνείδηση, έχει ξυπνήσει μέσα σας, τη στιγμή που χτυπάτε κάποιον, εσείς ο ίδιος δέχεστε το χτύπημα, μέσα από αυτόν, γιατί η ύπαρξή σας που έχει διεισδύσει  μέσα σε όλο το σύμπαν, έχει γίνει ένα συλλογικό ον. Η ηθική δεν γίνεται αποδεκτή από το σύγχρονο κόσμο γιατί δεν την αισθάνονται. Γι’ αυτούς η ηθική είναι ένα κατασκεύασμα λίγο πολύ διανοητικό, λίγο πολύ φιλοσοφικό. Όταν όμως, αρχίσει κανείς να ζει αυτή τη συλλογική ζωή, δε θα μπορεί πια να εξακολουθεί να βλάπτει τους άλλους, γιατί αυτός θα είναι ο πρώτος που θα υποφέρει. Θα δούμε, τώρα, γιατί δίνει στην ψυχολογία την αληθινή της βάση.

Όλη η ιδέα του διαχωρισμού λοιπόν, είναι η αυταπάτη...

Είστε εκεί, και εμείς είμαστε εδώ, διαφορετικά όντα, δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε, ούτε να αγαπηθούμε, ούτε να εργαστούμε μαζί, και πολεμάμε ό ένας τον άλλο. Γιατί; Έχουμε επιθυμίες διαφορετικές, διαφορετικά συναισθήματα, και τάσεις διαφορετικές. Να η παλιά «προσωπικότητα της αυταπάτης», η τόσο περιορισμένη, ώστε να βλέπει κανείς τον εαυτό του, πάντα σαν ένα ον χωρισμένο από τ’ άλλα όντα, και από το σύμπαν. Αυταπάτη, είναι όταν πιστεύουμε ότι είμαστε χωρισμένοι απ’ αυτό το μοναδικό Ον που είναι παντού, και το οποίο δεν μπορούμε ούτε να το αισθανθούμε, ούτε να το καταλάβουμε, γιατί το κατώτερό μας «εγώ» μας εμποδίζει. Όταν κάποιος καταλάβει, ότι υπάρχει μόνο ένα Ον, που τα αναζωογονεί όλα, και εκδηλώνεται δια μέσου αυτών, Ένα και μοναδικό Ον ο Ίδιος ο Θεός, και όλοι οι άλλοι, όλα τα όντα, δεν είναι παρά σκέψεις στο κεφάλι Του, κι αυτό το «ανώτερο Εγώ», ο Θεός, διευθύνει και κατατάσσει όλες τις εκδηλώσεις τους, τότε σταματά ο πόλεμος. 
Αυτοί που το αντιλήφθηκαν αυτό, αρχίζουν να αγαπιούνται, και να μη χωρίζουν πια, να μην κάνουν πόλεμο, και να είναι ένα. Γι’ αυτούς όλος ο κόσμος είναι ένα συλλογικό ον, και χάρη σ’ αυτή την άποψη, έχουν απαλλαγεί από καθετί κατώτερο, από καθετί που είναι διαχωριστικό, δηλαδή, από την παλιά γήινη προσωπικότητα. Έτσι, αυτή η τάση να απομονώνεται κανείς, να αποχωρίζεται, να θεωρεί κάθε άνθρωπο σαν ένα αντίπαλο, και να τον καταπολεμά, σταματά. Και μ’ αυτό τον τρόπο, δεν μπορούν να υπάρξουν ούτε πόλεμοι, ούτε εχθροπραξίες. Όταν όλοι προσπαθήσουν να βρουν το κέντρο τους, που είναι το θείο μέρος του εαυτού τους, και αρχίζουν να ζουν εκεί, όταν κοιτούν, και ενεργούν, από εκεί, βρίσκουν την Αλήθεια, και παύουν όλα να τους φαίνονται απατηλά.  Σ’ αυτή την αυταπάτη, μέσα  σ’ αυτό το σφάλμα μας κρατά η γήινη προσωπικότητα: να νομίζουμε ότι είμαστε χωριστά όντα. Θα δούμε λοιπόν στη συνέχεια την εμπειρία της ζωντανής ενότητας των όντων.

Ποια είναι λοιπόν η πνευματική αγωγή;

H πνευματική αγωγή δίνει στη θεία μας πλευρά, τις μεγαλύτερες δυνατότητες για να αναπτυχθεί. Αυτή η Ουράνια Προσωπικότητα, δεν κατοικεί στο φυσικό μας σώμα. Βλέπετε αδέλφια, όλοι οι άνθρωποι ξέρουν που να πάνε να αναζητήσουν ότι έχουν ανάγκη, και δεν ξέρουν, που να πάνε να αναζητήσουν το Θεό.. Μα ο Θεός είναι εδώ, στον ήλιο..!!! Οι άνθρωποι τρομάζουν, φοβούνται, να μην πάρουμε τον ήλιο για τον Κύριο!!! Όχι, ας ησυχάσουν, κι ας μην ανησυχούν! Ο Θεός είναι Απερίγραπτος, Ασύλληπτος, και δεν υπάρχει λόγος να πάρουμε τον ήλιο για το Θεό. Το σύμβολο του ήλιου, είναι σαν μια πόρτα, που ανοίγει προς το Θεό. Είναι ένας υπηρέτης του Θεού, ένας από τους καλύτερους. 
Κοιτάξτε όλους τους άλλους, συχνά κουράζονται, αποθαρρύνονται και εγκαταλείπουν. Κάνουν κάτι για τους ανθρώπους ύστερα όμως από λίγο καιρό, δεν ξέρει κανείς που βρίσκονται. Ενώ ο ήλιος είναι πάντοτε ακούραστος, γενναιόδωρος, πιστός και αληθινός. Πολλοί απέτυχαν, οπισθοχώρησαν, απάτησαν, πρόδωσαν, ο ήλιος είναι πάντοτε παρών. Να ένα πράγμα που οι άνθρωποι δεν σκέφτηκαν ποτέ. Πηγαίνουν πάντα να και ζητούν όντα απατηλά, πενιχρά, τρωτά και ποτέ δεν ζητούν εκείνον που αποδεικνύει με όλες του τις εκδηλώσεις ότι είναι ο μόνος πιστός και αληθινός. Μπορούμε να έχουμε εμπιστοσύνη μόνο σ’ αυτό που είναι θεϊκό μέσα στον άνθρωπο, αρκεί να μπορούμε να το διακρίνουμε, όχι όμως σε ότι είναι ανθρώπινο, γιατί όλοι το γνωρίζουν εκ των προτέρων, ότι αυτό που είναι ανθρώπινο, θα οπισθοχωρήσει, θα λυγίσει και θα μας προδώσει.

Πως αναγνωρίζει κανείς μια εξέλιξη, αναγκαία άλλωστε..

Ότι δεν ήταν κατανοητό στο παρελθόν τώρα θα φωτιστεί θα γίνει κατανοητό θα προστεθούν μάλιστα πολλές άλλες νέες αλήθειες, γιατί τίποτε δεν είναι στάσιμο όλα κινούνται, όλα εξελίσσονται. Όμως οι άνθρωποι δέχονται πολύ δύσκολα ότι ο Ιησούς ο Ίδιος ανάγγελλε μια εξέλιξη. 
Ήξερε ο Ιησούς ότι για ένα χρονικό διάστημα, όλα θα είναι έτσι και είπε στη Σαμαρείτισσα: «Γύναι πίστευσόν μοι ότι, έρχεται ώρα ότε ούτε εν τω όρει τούτο ούτε εν Ιεροσολύμοις προσκυνήσετε τω Πατρί, ...πνεύμα ο Θεός, και τους προσκυνούντας Αυτόν εν πνεύματι και αληθεία δεί προσκυνείν». Βέβαια, οι άνθρωποι, δεν εξηγούν αυτά τα λόγια, πώς να καταργήσουν όλα αυτά, για να εξηγήσουν τη μια και μόνη Αλήθεια, ότι: «Έρχεται ώρα που θα λατρεύετε το Θεό εν πνεύματι και αληθεία», κι αυτό σημαίνει, ότι τότε, δεν θα προσεύχεται πια κανείς στους ναούς, αλλά μέσα στο σώμα του γίνεται η προσευχή, και το σώμα, γίνεται ο Nαός του Πνεύματος. Μόνο τότε, ο άνθρωπος βρίσκει το Θεό, και ο Θεός βρίσκει τον άνθρωπο. Έτσι, δεν θα κάνουν τους ανθρώπους να πιστεύουν ότι με το τάδε λείψανο, θα σωθούν. Το «εν πνεύματι και αλήθεια» θέλει να πει, ότι κανείς δεν θα λατρεύει το Θεό, μέσα σε υλικά εξωτερικά σχήματα, ούτε με ψέματα. Όλοι οι ναοί με όλα όσα συναντάμε μέσα σ’ αυτούς, είναι Ύλη, και στην ύλη συναντάμε κάθε είδους ψευτιά. Αυτός που έχει Φως, δεν λέει ποτέ ψέματα. Σας είπε ποτέ ψέματα ο ήλιος;  Όταν το πρωί τον αντικρίζετε, σας δίνει το φως, τη ζεστασιά, τη θερμότητα και τη ζωή. Ένα σύμβολο είναι ο ήλιος. Είναι το φως και η φωτιά.  Η Ψυχή τρέφεται με τη Φωτιά του Αγίου Πνεύματος, τείνει προς το Πνεύμα, και το Πνεύμα που είναι Φωτιά, τρέφεται με το Φως της Ψυχής. Και τώρα, διατηρήστε πάντα αυτή τη σκέψη μέσα σας: το Άγιο Πνεύμα που είναι η Θεϊκή Φωτιά, και μια Ψυχή Παγκόσμια, που θέλει να είναι Φως, για τον κόσμο ολόκληρο. Αν δεν θέλετε να λέτε τις λέξεις Φωτιά, και Φως, να λέτε άλλες λέξεις: Αγάπη και Σοφία. Η Αγάπη ειναι, η Φωτιά, και η Σοφία ειναι, το Φως. Αντικαταστήστε αυτές τις λέξεις, και χαρείτε με την Αγάπη και τη Σοφία.

Παρασκευή, 27 Ιανουαρίου 2017

Σε τι χρειάζεται να εξασκείται η νόηση;

Να μπορεί ν’ αναλύει τον τρόπο και την ιδιαίτερη γλώσσα της γήινης προσωπικότητας, και της Ουράνιας Προσωπικότητας. Κανένας άνθρωπος πάνω στη γη, αν δεχθεί για λίγα λεπτά να είναι ειλικρινής, δεν μπορεί να αρνηθεί να αναγνωρίσει ότι πότε-πότε, η ουράνια φύση του τον προειδοποιεί, του μιλά, ότι ετοιμάζεται να κάνει ένα σχέδιο ή να πάρει μια απόφαση που είναι ολέθρια. Αυτή η θεϊκή φύση, ψιθυρίζει..είναι λεπτή, ευαίσθητη, προσεκτική, δεν μεταχειρίζεται ποτέ τη βία, τις σάλπιγγες, τις φασαρίες. Λέει τη γνώμη της, δυο φορές, τρεις φορές, πολύ σιγά..και τις περισσότερες φορές ο άνθρωπος από τον οποίο λείπει η ικανότητα του να διακρίνει, ούτε καν αντιλαμβάνεται ότι η ανώτερη φύση του μιλά. Η γήινη προσωπικότητα, αντίθετα, βρίσκει πάντα το μέσο να επιβάλλεται, για να επιτύχει τους σκοπούς της, μέρα και νύχτα κάνει θόρυβο, και παρουσιάζει τις διεκδικήσεις της. Είναι μάλιστα ικανή, να στείλει μέχρι τον εγκέφαλο την πιο πολυμαθή αντιπροσωπεία για να πείσει τον φτωχό, ότι απατάται, ότι έχει πάρει λάθος δρόμο, ακολουθώντας τη θεϊκή φύση και γρήγορα να γυρίσει πίσω..και συχνά κατορθώνει να τον πείσει. Πόσοι άνθρωποι δεν απατήθηκαν επειδή δεν μπορούσαν να διακρίνουν ποια από τις δύο φύσεις τους μιλούσε!

Που βρίσκεται η νόηση;

Έτσι το πεπρωμένο του ανθρώπου εξαρτάται από την απόφασή του ν’ αφήνει να εκδηλώνεται η γήινη προσωπικότητά του ή η Ουράνια Προσωπικότητα. Αν ο άνθρωπος αναζητά να ικανοποιεί μόνο την γήινη προσωπικότητα του, όλο το πεπρωμένο του έχει ήδη χαραχτεί. Αρχίζει να ενοχλεί τους άλλους, με τον εγωισμό του, τη βία του, και αν ξεπεράσει τα όρια, υπάρχουν αντιδράσεις, που μπορεί επιτεθεί κανείς, μέχρι να τον εξοντώσει. Επομένως, θα δεχθεί μαθήματα, χτυπήματα, μέχρι που να καταλάβει, ότι δεν μπορεί, δεν επιτρέπεται να είναι αποκλειστικά και μόνο, ένας υπηρέτης αυτής τη γήινης προσωπικότητας. Εκείνος όμως, που αποφασίζει να ακολουθήσει την ουράνια φύση, τείνει να αναπτύξει άλλες ιδιότητες, που τον κάνουν τόσο συμπαθητικό, ώστε όλος ο κόσμος τον αγαπά γιατί έγινε πραγματικό φως. Πριν βασανιζόταν και υπέφερε, γιατί η παλιά προσωπικότητα τον ταρακουνούσε, τον πέταγε από τοίχο σε τοίχο και ενάντια τον κόσμο. Τώρα, όταν ακούει την ουράνια προσωπικότητά του, βάζει σε κίνηση μέσα του, ουράνια ρεύματα και βλέπει, ότι ποτέ δεν ήταν τόσο πλούσιος τόσο διαυγής, τόσο δυνατός. Στο εσωτερικό της πνευματικής ζωής, η νόηση παίζει το ρόλο του αναλυτή, του κριτικού και του δικαστή.
Που βρίσκεται η νόηση; Βρίσκεται στα σύνορα μεταξύ του κατώτερου και του ανώτερου κόσμου. Πάνω από τη νόηση, εκτείνεται ο θεϊκός κόσμος, και κάτω από αυτήν ο καταχθόνιος κόσμος. Μη κατεβαίνετε πολύ χαμηλά, καταλαβαίνετε ότι από σας εξαρτάται να ανοίξουν οι πόρτες του θεϊκού κόσμου ή του καταχθόνιου. Αφού με τη νόηση ο άνθρωπος βρίσκεται στα όρια αυτών των δυο κόσμων η σπουδαιότητά του μέσα στη φύση είναι ανυπολόγιστη. Από αυτόν, από τη δική του συμπεριφορά εξαρτάται η εξέλιξη των γεγονότων και αν είναι ο ουρανός ή η κόλαση που ξεχύνονται πάνω στη γη. Παρατηρείστε πως ο ήλιος είναι η πόρτα των θεϊκών δυνάμεων μέσα στο ηλιακό μας σύστημα, και δείτε ότι η ανθρωπότητα έχει ένα τεράστιο ρόλο να παίξει μέσα στο σύμπαν.

Εγώ είπα: «Θεοί έστε και υιοί Υψίστου πάντες».

Λοιπόν, αυτή η παλιά προσωπικότητα, 
που δεν ξέρει παρά να παίρνει, μπορεί να συγκριθεί με τη γη.

Ενώ η ουράνια προσωπικότητα, μπορεί να συγκριθεί με τον ήλιο. Ο ήλιος είναι σύμβολο, ο ήλιος δεν είναι Θεός, απεικονίζει την τάση του να δίνεις, ενώ η γη, την τάση του να παίρνεις. Αυτό δε σημαίνει ότι η γη δεν δίνει τίποτα, μ’ αυτά που πήρε, παράγει καρπούς, παράγει λουλούδια, αλλά γι’ αυτήν. Νομίζετε ότι επωφελούνται σ’ όλο το σύμπαν από αυτά που παράγει η γη;  Όχι, αυτά είναι εδώ για τον εαυτό της ή για τα παιδιά της, πράγμα που σημαίνει το ίδιο, κάτι κάνει λοιπόν η γη μ’ αυτά που πήρε, όμως τα κρατά για τον εαυτό της. Και η γήινη προσωπικότητα επίσης, κάτι κάνει μ’ αυτά που παίρνει, όμως τα κρατά όλα, γι’ αυτή. Ενώ ο ήλιος παράγει, τα στέλνει πολύ μακριά, στο άπειρο διάστημα για να επωφεληθούν απ’ αυτά και άλλα όντα. Βλέπουμε λοιπόν, δυο νόμους. Ο νόμος της γης που παίρνει, και ο νόμος του ηλίου που δίνει..Το να παίρνεις, είναι η παλιά διδασκαλία. Το να δίνεις είναι η νέα διδασκαλία. Ποιο είναι το μεγαλύτερο χάρισμα; Το να δίνει κανείς δεν σημαίνει, ότι δίνεις όλα, και τα πάντα, στον οποιονδήποτε, όχι, αλλά να δίνει κανείς στα φωτεινά πνεύματα, ακόμα και στους αγγέλους, στους αγίους, τις δυνάμεις του, τη σκέψη του, και τη ζωή του.. Όταν είναι κανείς ικανός να αφιερώσει τη ζωή του στον Αιώνιο Θεό, σημαίνει ότι έχει πάει πολύ μακριά, πραγματοποίησε κάποιους νόμους. Όμως ο άνθρωπος δεν μπορεί να πάει πολύ μακριά ή να δώσει τη ζωή του, είναι πολύ κοντά στη γήινη προσωπικότητα, η οποία θα τον αποτρέψει, προσπαθώντας να τον πείσει ότι αυτό είναι ανόητο. Λοιπόν, θα υποκύψει και δεν θα κατορθώσει ποτέ ο άνθρωπος να γίνει Θεός. Όμως ειπώθηκε: Εγώ είπα: «Θεοί έστε και υιοί Υψίστου πάντες».

"Γνωρίζουμε τις δυο φύσεις του ανθρώπου .."

Στον κόσμο μας, τα πάντα μας αποκαλύπτουν, ότι ο άνθρωπος είναι μια περίληψη της δημιουργίας, και αυτή η ιδέα εξηγήθηκε με τη λέξη "μικρόκοσμος". Ο μεγάλος κόσμος, το σύμπαν, εξηγήθηκε με τη λέξη "μακρόκοσμος" κι εμείς όλοι που είμαστε ο "μικρόκοσμος" αντανακλούμε καθετί που υπάρχει στις άλλες περιοχές του σύμπαντος, γιατί όλα όσα υπάρχουν στο σύμπαν υπάρχουν και μέσα μας. Αφού λοιπόν, ορισμένοι κατάλαβαν ότι έχουν μέσα τους όλα τα μέσα, θα επιτύχουν, να αγγίξουν τον πνευματικό αυτό ουρανό και να προκαλέσουν μέσα τους ουράνια ρεύματα. Και δυστυχώς, βρίσκεται και η κόλαση μέσα μας, και ο παράδεισος επίσης, και εξαρτάται από τον άνθρωπο αν εκδηλώνει το ένα ή το άλλο. Δυο φύσεις λοιπόν, υπάρχουν μέσα μας. Η Κόλαση, αντιπροσωπεύει την κατώτερη φύση, τη γήινη προσωπικότητα, και ο Παράδεισος την ανώτερη Ουράνια Προσωπικότητα. Σήμερα, η διαίρεση στις δυο φύσεις του ανθρώπου, θα είναι πολύ πιο σαφής, και προσιτή σε όλο τον κόσμο. Η γήινη προσωπικότητα, έχει υπόγεια πλούτη, ακατέργαστα υλικά, δηλαδή, ένστικτα, ορέξεις, πάθη, επιθυμίες, και είναι δυνατή και ισχυρή. Το μόνο κακό είναι ότι κατευθύνει τα πάντα, προς το κατώτερο "εγώ". Διαφορετικά, είναι πολύ ικανή, πολύ πονηρή, και έχει ένα σωρό κόλπα στη διάθεσή της. Δεν είναι απόλυτα κακή, γιατί παρόλο τον εγωκεντρισμό της, αυξάνει ότι έχει αποκτήσει ο άνθρωπος. Αυτό όμως που της λείπει, είναι η ηθική συνείδηση, η αληθινή πνευματικότητα, η αίσθηση του καθήκοντος, η γενναιοδωρία, η αμεροληψία, η ελεημοσύνη, η θυσία, η γλυκύτητα, και είναι ακόμη πολύ κοντά στο ζωώδες, όπως έχουμε ήδη σημειώσει λειτουργεί με το συμβολικό αριθμό έξι (6) με την ουρά, κι έχει ανάγκη να κατέβει στο πέντε, (5 αρετές).

Δεν θα στερηθούμε τίποτα..!!!

Θα αντικαταστήσει λοιπόν, κανείς όλες τις κατώτερες τάσεις,
με συνήθειες, με επιθυμίες μιας ανώτερης ποιότητας;
Ο τρόπος που οι άνθρωποι γενικά υιοθετούν για να απαλλαγούν από τις παλιές τους έξεις, δηλαδή, αρχίζουν να αφαιρούν την τάδε επιθυμία, χωρίς να την αντικαθιστούν. Αυτό είναι εξαιρετικά επικίνδυνο. Αφαιρεί την ψυχική τους γαλήνη, και τους βυθίζει στο κενό. Χρειάζεται αντιστάθμιση, αντικαθιστά κανείς μια κατώτερη επιθυμία, με μια ανώτερη. Να γιατί αυτοί που θέλουν να εμποδίσουν τον εαυτό τους να αγαπά, δεν έχουν καταλάβει τίποτα. Είναι πολύ επικίνδυνο, δημιουργεί συμπλέγματα, και αυτό είναι θάνατος. Στην πραγματικότητα, δεν χρωστά τίποτα, να στερείται κανείς, να απαρνιέται, αλλά μόνο να μάθει να μετατοπίζεται, να θέλει τώρα, να πηγαίνει να γευθεί την επάνω Αγάπη, εκεί που είναι καλύτερη. Ας κάνει κανείς επάνω, αυτό που έκανε κάτω. Αντί να πίνει νερό από ένα έλος, όπου βρίθουν μικρόβια, να πίνει νερό από μια καθαρή κρυστάλλινη πηγή. Το να μην πίνεις καθόλου είναι θάνατος. Να μην πίνει κανείς το νερό των οχετών, αλλά να πίνει το ουράνιο νερό. Όλα τα έχει κάνει καλά η φύση, δεν καταργούμε τίποτα, απλώς να εκλεπτύνομε τις ανάγκες μας, να τις μεταθέτουμε σε ανώτερα επίπεδα. 
Κάθε φορά που θέλετε να απαρνηθείτε μια παλιά σας ανάγκη, που είναι πολύ δυνατή μέσα σας, αντικαταστήστε αυτή την ανάγκη. Αυτή είναι μια πολύ σοβαρή απόφαση. Και αυτή η ανάγκη σας θα μείνει ικανοποιημένη, εσείς θα εξακολουθείτε να τρώτε, να πίνετε, να αγαπάτε, να ζείτε, αλλά σ’ ένα βαθμό ο όποιος δεν σας εκθέτει στους παλιούς κινδύνους.

«Μα αν στερηθώ, θα πεθάνω»

Η Ουράνια Προσωπικότητα μας λέει: 
«έχε λίγο περισσότερο Φως, λίγο περισσότερη αγάπη, προσδιόρισε τον πιο νοήμονα τρόπο για να ικανοποιηθούν οι ανάγκες σου. 
Αλλά όταν μιλάμε στους ανθρώπους για απάρνηση, οι άνθρωποι τρομάζουν και λένε: 
«Μα αν στερηθώ, θα πεθάνω». Κι αυτό είναι αλήθεια, ότι θα πεθάνουν. Όταν αρνηθούν κάτι, για να έχουν κάτι καλύτερο, ένα κομμάτι τους πεθαίνει, χάνεται, κι έτσι δημιουργείται μέσα τους ένα κενό, μέσα στο οποίο οι θείες ιδιότητες μπορούν να εισχωρήσουν. Δεν μπορούν να καταλάβουν, ότι αυτό που θα αρνηθούν είναι το παλιό εγωϊκό «κάτι», και για να λάβουν, θα αδειάσουν πρώτα το αγγείο τους, θα το καθαρίσουν από τις ακαθαρσίες, για να το γεμίσουν από το ελιξίριο της αθάνατης ζωής;
Στην πραγματικότητα η στέρηση δεν είναι στέρηση, αλλά μια αντικατάσταση, μια μετατόπιση, μια μετάθεση σε έναν άλλο κόσμο. Είναι η ιδία δραστηριότητα που εξακολουθεί, αλλά με τα νέα υλικά, που είναι τόσο αγνά, τόσο φωτεινά, ώστε δεν υπάρχει πλέον κανένας κίνδυνος. Δεν στερείσαι τίποτα: τρως, πίνεις, αναπνέεις, αγαπάς, αλλά σε άλλες περιοχές, σε καταστάσεις συνείδησης άγνωστες μέχρι τώρα για το συνηθισμένο άνθρωπο.


Θα εργαστούμε για τη Βασιλεία του Θεού και τη Δικαιοσύνη Του;

Aν μελετήσετε τους ανθρώπους θα δείτε, ότι ποτέ δεν σκέπτονται ότι τους δόθηκε μια ενέργεια, για να ζουν, ότι είναι πολύτιμη, πόσο την εκτιμά ο Θεός, ποια είναι η καταγωγή της, και ποια εργασία έκανε η φύση, για να τους τη δώσει. Εδώ βλέπουμε, ότι ο άνθρωπος δεν είναι εξελιγμένος, σπαταλά τις ενέργειές του σε ανώφελες ασχολίες, και παράφορες καταχρήσεις.. 
Η πιο αξιοθρήνητη συμπεριφορά για την εξελικτική αυτή πορεία, είναι να μην ξέρει κανείς να μεταχειρίζεται τις ενέργειές του. Γιατί είναι υπεύθυνος. Οι ενέργειες δεν μας δόθηκαν να τις σπαταλάμε, κι ότι κάνουμε μ’ αυτές σημειώνεται και καταγράφεται. Μέσα λοιπόν στο βιβλίο της ζωντανής φύσης, μπορείτε να διαβάσετε το εξής: «Μακάριοι όσοι αφιερώνουν και χρησιμοποιούν τις φυσικές, συναισθηματικές και τις νοητικές τους ενέργειες, για το καλό της ανθρωπότητας, για τη Βασιλεία του Θεού και τη Δικαιοσύνη Του».

Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2017

"Πάντα δοκιμάζετε, το καλόν κατέχετε"

Ο Κύριος σήμερα ζητά τις καρδιές των ανθρώπων Του, κι Αυτός, ανοίγει τις θύρες και τα παράθυρα του Ουρανού μέσα από τα οποία η Θεϊκή Χάρη και η Αλήθεια ρέουν προς τον κόσμο Του. Ναι, ζούμε στην εποχή της Χάρης. Αυτό δε σημαίνει, ότι ανεχόμαστε την αμαρτία. Είμαστε πρόθυμοι να δεχθούμε πίσω τον αμαρτωλό που μετανόησε, αλλά κινούμαστε να κατακτήσουμε νέα γη, και νέο ουρανό, και κάθε αμαρτωλός από ανάμεσά μας οφείλει να αφαιρεθεί. Αυτό το λόγο μας έφερε ο Παύλος στην πρώτη επιστολή προς Κορινθίους, ενώ στη δεύτερη επιστολή, προέτρεψε να τον δεχτούμε αφού μετανόησε.
«Εαυτούς εξετάζετε αν ήσθε εν τη πίστει, εαυτούς δοκιμάζετε».(B' Koρ.13:5). Να εξετάζουμε τους εαυτούς μας, δηλαδή, να δούμε εάν κι εμείς οι ίδιοι, έχουμε σοβαρό πρόβλημα. Αν το θρησκευτικό πνεύμα εξουσιάζει κάποιον, τότε οικοδομεί σε τρεμάμενο θεμέλιο, και σε διαβρωμένη βάση, η οποία δεν θα σταθεί. Γι' αυτό μας λέει: "και όταν απερίσκεπτα κάποιος πέσει σε αμάρτημα, οι πνευματικοί να διορθώνετε τούτον με πνεύμα πραότητας, προσέχοντας τον εαυτό σας, μη και σεις πειρασθείτε". Αυτό που κάνει ένα θρησκευτικό πνεύμα πάντοτε, είναι να εστιάσει την προσοχή μας πάνω στα έργα, και αρχίζουν οι άνθρωποι, να κάνουν συγκρίσεις, να γίνονται κάποιοι καχύποπτοι και να αντιτίθενται σ' αυτές. Αυτός είναι ο καρπός του θρησκευτικού πνεύματος, που υποθέτει πάντα, ότι ο Θεός δεν θα έκανε τίποτα καινούργιο, χωρίς να περάσει μέσα από μας. Φυσικα όποιος έχει τέτοια νοοτροπία, σπάνια χρησιμοποιείται από τον Κύριο για να γεννηθούν νέα έργα, διότι οι άνθρωποι αυτοί έχουν την τάση να απορρίπτουν όποια πνευματική εκδήλωση δεν καταλαβαίνουν. Γι' αυτό το λογο το πνεύμα μας προτρέπει: "Πάντα δοκιμάζετε, το καλόν κατέχετε" (όχι το κακόν).. (Α' Θεσ. 5:21).

Πως έπεσαν οι ισχυροί;

Πολλοί απ' αυτούς κτυπήθηκαν στα πόδια. Τα πόδια είναι σύμβολο της κατώτερης φύσης, του γήινου φρονήματος, όπως ο βασιλιάς Ναβουχοδονόσορ, και η εικόνα του, που χτυπήθηκε στα πόδια, που ήταν από πηλό, χωματένια, και γκρεμίστηκε όλη η βασιλεία του. Αυτοί τυφλώθηκαν, επειδή απομακρύνθηκαν από τον Κύριο, κι άρχισαν να ντρέπονται, διότι έβλεπαν ότι ήταν ανέτοιμοι, και η ντροπή, είναι μια προειδοποίηση, ότι δεν βρήκαν τη Σοφία Του. Η ντροπή άρχισε λοιπόν, να ελέγχει τις πράξεις τους. Το ταπεινό φρόνημα δεν το γνώρισαν, γιατί αυτό απορρέει από την ευλογία που φέρνει η αγνότητα, ο καρπός αυξάνει, η Σοφία φέρνει πνευματική όραση, και η τυφλότητα απομακρύνεται. 
Η εμπιστοσύνη στον Κύριο έρχεται καθώς πληθαίνουν οι αρετές που γεννά η αγνότητα. Χωρίς αυτή τη γνώση, που φέρνει η αληθινή παιδεία, ποιος μπορεί να φτάσει στην πειθαρχία; Μόνον ο ταπεινός δεν ντρέπεται, γνωρίζει τις αδυναμίες του, και δεν γνωρίζει ντροπή, έλαβε συνειδητά την έσχατη θέση, και φόρεσε το πιο ταπεινό του ένδυμα. Γι’ αυτό η όρασή του αυξήθηκε. Στην άλλη πλευρά είναι πολύ σκοτεινά, όσοι ζουν εκεί, γνώρισαν τη συντριβή που προσφέρει η υπερηφάνεια, και την κατάληξή της, που είναι πάντα η τραγωδία, το σκοτάδι και τα βάσανα. Ο καθένας από μας μπορεί να συγχωρηθεί. Άλλος πλήρωσε για μας την ποινή. Αρκεί να ζεις με τη Δική Του Χάρη. Βέβαια, κανείς, θα θερίσει ότι έσπειρε, διότι τα λάθη έχουν συνέπειες. Αλλά θα έχει βγει από όλες τις αυταπάτες, και να θέλει δεν θα μπορεί πλέον να παραστρατίσει.  

Aιώνιο Ευαγγέλιο..!!!

Η Αλήθεια και οι Λόγοι Σου, θα γεμίσουν για πάντα όλη την Πλάση. Όλοι θα ευφραίνονται με τα λόγια της Αλήθειας Σου. Οι λυτρωμένοι Σου θα θέλουν να ακούνε για το λυτρωτικό Σου Έργο. Η ευγνωμοσύνη μας υπερχειλίζει, διότι μας δόθηκε η Αλήθεια του Λόγου Σου, στην κάρδια μας, και αυτή θα απελευθερώσει τους ανθρώπους Σου. Θα υπάρχουν πολλοί που θα ακολουθούν τους ακόλουθούς Σου, αλλά δε θα Σε γνωρίζουν.. Αυτό το έργο κάνει ο εγωισμός, καταστρέφει.. αυτοί δεν ξέρουν πώς να αφαιρέσουν τη σαρκική φύση τους, απέτυχαν να πειθαρχήσουν μέσα τους, το λαό τους, όλα τα κύτταρά τους επαναστατημένα. Κι ενώ όλοι το γνωρίζουν. Σήμερα, η καρδιά οφείλει να υποστεί την περιτομή. 
Δεν δέχονται όμως, να αντικαταστήσουν τις αυταπάτες τους με πίστη, και να δουν την πραγματική τους κατάσταση, να δεχτούν το σταυρό τους, που περιτέμνει την καρδιά. Γι’ αυτούς που δεν Τον γνωρίζουν, να προσεύχεστε θερμά. Αυτοί καταστρέφουν τον καρπό όλων των άλλων πιστών. Αυτοί φέρνουν τη σύγχυση, και αυτή κατασκηνώνει στο λαό του Θεού, και ο λαός, δεν ξέρει που πατά, και που βρίσκεται. Ενώ τα παιδιά του Θεού είναι μια ευλογία, όλοι αυτοί που δεν γνώρισαν προσωπικά τον Κύριο, θεωρούν τα παιδιά του Θεού, κατάρα. Ένα μένει, να προχωρήσουμε και να δούμε το λαό του Θεού να προετοιμάζεται, να γίνουν ολοκληρωτικά αγνοί, και αγνοί στην πραγματική τους Λατρεία. Να θέλουν να περιτέμνουν τη καρδιά, για να δουν τη ζωντανή Δύναμη του Θεού...

Τετάρτη, 25 Ιανουαρίου 2017

«Εγώ και ο Πατήρ εν εσμέν»

Κάποιος θα πει, ότι δεν είναι εύκολο να συλλάβει κανείς τον Κύριο, σαν αδιαχώριστο από μας. Όταν όμως κανείς μάθει να αποσπά τη συνείδησή του από τον περιορισμένο κύκλο της κατώτερης φύσης του, θα μπορεί να συγχωνεύεται στην απεριόριστη φύση της Ουράνιας Προσωπικότητας, που ζει μέσα του. Μπορεί αυτή τη στιγμή να μην έχει σαφή γνώση γι’ αυτήν, αλλά κάποια στιγμή θα τη συναντήσει. Αρκεί να καταλάβει, ότι υπάρχουν δύο πόλοι: ο ένας είναι εσείς, ο ίδιος και η συνηθισμένη συνείδηση που έχετε για τον εαυτό σας, και μια ανώτερη ουράνια προσωπικότητα, για την οποία δεν έχετε ακόμη συνείδηση. Αυτή είναι εδώ, ζει μέσα σας, εργάζεται, δεν ξέρετε όμως τι κάνει, αλλά από εδώ και κάτω, μπορείτε να φανταστείτε, αυτή την υπέρτατη ουράνια προσωπικότητα, που κατοικεί μέσα σας, και ζητά να εκδηλωθεί μέσα από σας. Ζητά λοιπόν, να γνωρίσει τον εαυτό της, διάμεσου αυτής της πυκνής ύλης που είστε. Επάνω γνωρίζει τον εαυτό της, θέλει όμως να γνωρίσει τον εαυτό της μέσα από σας, και χάρη στην προσπάθεια που κάνετε, χάρη σ’ αυτό το πλησίασμα της ουράνιας προσωπικότητας, μια μέρα θα γίνει μια τέτοια φώτιση, ώστε η συνείδησή σας, δεν θα έχει πια όρια. Θα είστε στο Φως, θα αισθάνεστε ότι είστε ένα μ’ αυτήν την θεϊκή σας προσωπικότητα.
Όταν η συνείδηση δεν έχει πια όρια, τότε αυτή η υπερσυνείδηση, θα είναι εδώ και θα συμμετέχει σε όλες σας τις δραστηριότητες, ναι, γιατί θα έχετε αποκαταστήσει το σύνδεσμο. Χάρη σ’ αυτήν δεν θα μένετε έξω από το Θεό δεν θα στερείστε τα πλούτη Του. Όσο μένετε μακριά Του δεν μπορεί να σας δώσει κάτι, εσείς κι Εκείνος είστε δυο κόσμοι, που δεν μπορούν να επικοινωνήσουν αναμεταξύ τους, δε δονούνται σε συμφωνία. Μαθαίνετε να συγχρονίζεστε και δεν υπάρχει πια χωρισμός. Τότε αισθάνεστε ό,τι είσθε ένα άλλο ον και αυτό είναι ο Ίδιος ο Θεός που έρχεται να εκδηλωθεί μέσα σας. Να λοιπόν το νόημα των λόγων του Ιησού: «Εγώ και ο Πατήρ εν εσμέν».

Ας πλησιάσουμε τον Κύριο, διότι δεν μας εγκατέλειψε..

Oι άνθρωποι βάζουν μια απόσταση ανάμεσα στο Θεό, και σ’ αυτούς. Αλλά θα μάθουμε να Τον πλησιάζουμε, να Τον αισθανόμαστε, μέσα στον ίδιο μας τον εαυτό, και δεν θα έχουμε ποτέ την εντύπωση ότι ο Θεός μας εγκατέλειψε. Στην πραγματικότητα, εμείς Τον έχουμε εγκαταλείψει. Μερικοί θα πουν, ότι είναι σεβαστό να υπάρχει μια απόσταση ανάμεσα στο Θεό και σ’ αυτούς, όπως τους το δίδαξαν. Αλλά η Αλήθεια έχει χιλιάδες βαθμούς και τώρα ήλθε η στιγμή να πάμε πιο μακριά. Να σκέφτεστε ότι ο Κύριος είναι εδώ, μέσα μας, και συγχρόνως να θεωρείτε, ότι είμαστε ένα κομμάτι από Αυτόν, ένα απειροελάχιστο κομμάτι δικό Του. Αυτός είναι το Παν κι εμείς ένα μικρό κομμάτι από αυτό το Παν. 
Κι αν ο Θεός είναι εδώ, κοντά, μέσα σας, επικοινωνήστε μαζί Του. Δεν θα νιώσετε την ιδέα της εγκατάλειψης, αλλά προς το παρόν, πότε αισθάνεστε χαρά, έμπνευση, έκσταση, και πότε μια τρομερή ξηρασία. Όλα τότε είναι έρημα, άγονα, και νομίζετε ότι σας εγκατέλειψε. Αλλά αυτό εξαρτάται από μας, γιατί να μην αλλάξουμε τον τρόπο που βλέπουμε τα πράγματα; Γιατί να μένουμε πάντοτε τόσο χαμηλά, ας ανεβούμε με το νου μας πάνω από τα σύννεφα, εκεί που δεν εξαρτάται κανείς από τίποτα κι από κανέναν, όπου είναι άτρωτος, απρόσβλητος, ανίκητος, αθάνατος. Ας αλλάξουμε τις αντιλήψεις που έχουμε για Τον Κύριο, ας τις κάνουμε να Τον πλησιάζουν τόσο, ώστε να Τον τοποθετείτε μέσα σας, να Τον κάνετε τόσο κοντινό, ώστε να κολυμπάτε πάντοτε μέσα στην Παρουσία Του…

Η Δραστηριότητα του Πνεύματος..

Πολλοί άνθρωποι γράφτηκαν στη σχολή της αδυναμίας, χωρίς να το ξέρουν, και σ’ αυτή τη σχολή, δεν καταβάλλουν καμιά προσπάθεια. Καταφεύγουν στην άνεση, την τεμπελιά και στις πολυθρόνες. Όμως τι συμβαίνει; Επιβραδύνουν την εσωτερική κίνηση. Η ένταση της ζωής, του πνεύματος και της κίνησης, ελάχιστη, και η αρνητική πλευρά τρυπώνει κι αφήνει σημάδια, και από το λέρωμα αυτό, δεν ξέρει κανείς πώς να καθαριστεί. Ζήστε μια έντονη ζωή, αποδιώξτε τις βρωμιές που θέλουν να γλιστρήσουν μέσα σας. Πώς να γραφτείτε στη σχολή της δύναμης; Δηλαδή, πώς να διατηρήσετε μέσα σας τη δραστηριότητα, το δυναμισμό, τη συνειδητότητα, το κουράγιο, και τον ενθουσιασμό; Ξεκινήστε προσπάθειες, επειδή το να μην κάνει ο άνθρωπος τίποτα, σημαίνει θάνατος. Είναι απαραίτητη η έντονη ζωή, το να παραμείνετε κάτω από την επίδραση του ενθουσιασμού. Οι δυνάμεις του Χριστού είναι εδώ, το να πεις δυο λόγια, σε Εκείνον είναι απλό: 
«Έλα στη ζωή μου, κι άλλαξε τα όλα, μήπως γνωρίζω πιο είναι το καλύτερο για μένα; Φέρε μου την πνευματική αγάπη, αυτή που δημιουργεί μέσα μου την κατάσταση της ανάβλυσης, της ακτινοβολίας, να ξαναγεννηθώ από τις στάχτες μου, και η Αγάπη Σου να απομακρύνει ότι είναι αρνητικό και σκοτεινό». Που βρίσκεται σήμερα το νόημα της ζωής; Η υγεία και η δύναμη, βρίσκονται μόνον στην δραστηριότητα του πνεύματος.

Επιθυμία μας, να αισθανθούμε ελεύθεροι, δυνατοί, ισχυροί..

Σημειώστε ότι οι κατώτερες δυνάμεις που μέχρι τώρα δεν ήθελαν ποτέ να υπακούσουν είναι αναγκασμένες να υποταχθούν, γιατί η απλή παρουσία των ανώτερων όντων, των προτερημάτων και των αρετών, αρκεί για να φοβηθούν και να σωπάσουν. Γιατί τα κακά πνεύματα υπάκουαν στον Ιησού; Εξαιτίας αυτού του νόμου, είχε θέσει σε κίνηση δυνάμεις ανώτερες από αυτά τα πνεύματα, άρα μπορούσε να τα διατάσσει. Κι όταν έλεγε: «βγες από αυτόν τον άνθρωπο» το πνεύμα έβγαινε. Όταν έλεγε στον άνθρωπο: «σήκω» ο άνθρωπος σηκωνόταν, και στη θύελλα και τους ανέμους: «σωπάστε» και σώπαιναν. Εργαζόμαστε για να ξυπνήσει ο άνθρωπος, και να ενεργοποιήσει, να θέσει σε κίνηση, δυνάμεις ανώτερες, από τις αδυναμίες και τα πάθη του, και αυτά θα υποχρεωθούν να εξαφανιστούν, να υποταχθούν. Είναι νόμος, όμως είναι αδύνατο, να δώσετε διαταγές, και να τα αναγκάσετε, όταν δεν ανήκετε ακόμα σε μια ανώτερη τάξη. Δεν υπακούουν, κοροϊδεύουν και λένε: «το Χριστό τον γνωρίζουμε, εσύ όμως ποιος είσαι;»
O δρόμος, βλέπετε, ότι είναι μακρινός και δύσκολος, αλλά είναι θαυμάσιος, είναι το πώς να κάνουμε μέσα μας την ενότητα. Αφαιρούμε κάθε τι που αντιλέγει, καθυστερεί ή εμποδίζει το ιδανικό μας, και πολλαπλασιάζουμε κάθε τι που μας δίνει ένα τρομερό παλμό, ακαταμάχητο. Αυτό είναι βασικό, δεν έχουμε πια διαφορετικές σκέψεις ή επιθυμίες, αλλά μια και μόνη επιθυμία, να αισθανθούμε ελεύθεροι, δυνατοί, ισχυροί, χωρίς τις διαφωνίες της καρδίας, της νόησης και της θέλησης, αλλά όλες μαζί να κατευθύνονται πάντα, προς την ίδια κατεύθυνση.

Τρίτη, 24 Ιανουαρίου 2017

Κυριαρχούμε πάνω σε όλα..!!!

Και τώρα, να η πρακτική πλευρά. Μαθαίνουμε να υποτάσσουμε επιτέλους ότι περνά από το κεφάλι, την καρδιά, την κοιλιά μας, τις ιδιοτροπίες, τα πάθη, τις αναίδειες, δεν τα πνιγούμε, δεν τα σκοτώνουμε, αλλά τα κυριαρχούμε. Εξακολουθούμε τις δραστηριότητές μας όπως και πριν, αλλά κάνουμε τα πάντα, με σκοπό να φωτίζουμε, να ζεσταίνουμε, να βοηθούμε, να δίνουμε. Κι εκείνος που έχει επιτύχει να μην έχει άλλες επιθυμίες, ή τάσεις από το να γίνει ένα τέλειο, ακτινοβόλο, φωτεινό, ένθερμο, αγνό, ζωογόνο ον, ακόμα κι αν οι άνθρωποι δεν τον καταλαβαίνουν ή δε τον εκτιμούν, ολόκληρος ο Ουρανός τον θεωρεί σαν μια δύναμη σαν ένα ον καταπληκτικό, και μπορεί να του δώσει τα πάντα. Τέτοια όντα είναι πολύ σπάνια, και για να αποκτήσει κανείς ένα τέτοιο αποτέλεσμα, που είναι μόνο Χάρη Θεού, φτάνει σε μια ακλόνητη αγάπη, μια φωτεινή νοημοσύνη, και μια αλύγιστη θέληση, και μ’ αυτά μπορεί να πετύχει. 
Αλλά αν δεν θέλει να παραδεχθεί αυτό τον τρόπο κατανόησης, θα εξακολουθεί να δοκιμάζει οτιδήποτε, να τα ανακατώνει όλα, και να καταπατείται αιώνια, χωρίς να ξέρει που βρίσκεται. Πολλοί λίγοι θα το βρουν αυτό θαυμάσιο ή ευχής έργο, αλλά αυτοί που θα διευρύνουν την κατανόησή τους και θ' αφιερώσουν τις δραστηριότητες τους στο να δουν την βασιλεία και τη δικαιοσύνη του Θεού πάνω στη γη, θα δουν επίσης ότι η ζωή τους θα αλλάξει εντελώς, θα αισθανθούν ελεύθεροι, από πολλές εσωτερικές δυνάμεις, θα εκπλαγούν και θα διερωτηθούν τι συμβαίνει. Είναι απλό, οι ουράνιες δυνάμεις που θα έχουν τεθεί σε κίνηση, θα κάνουν ώστε όλες οι άλλες δυνάμεις να υποκύψουν. Αυτός ο νόμος της ιεραρχίας υπάρχει, ώστε το κατώτερο, να υποτάσσεται υποχρεωτικά στο ανώτερο.

Θα προχωρήσουμε με γιγάντια βήματα..

Είναι ανάγκη να προχωρήσουμε με γιγάντια βήματα, να κάνουμε τα πάντα να συγκλίνουν προς μια και μόνη κατεύθυνση. Το να εξημερώσεις μέσα σου όλες τις τάσεις, να τις πείθεις, κι όταν έχει κανείς πραγματοποιήσει την ενότητα όλων των ενεργειών που είναι εδώ ή ακόμα και άγνωστες, κρυμμένες, όταν μάθει να τις προβάλλει προς μια μοναδική κατεύθυνση ένδοξη, φωτεινή, σωτήρια, τότε γίνεται μια αναμμένη εστία, τόσο ζεστή και τόσο δυνατή ώστε να μπορεί έπειτα να ακτινοβολεί προς όλες τις κατευθύνσεις όπως ο ήλιος. Η πειθαρχία και η εξάσκηση είναι το αντίστροφο αυτής της ακτινοβολίας. Άλλωστε όταν μελετήσει κανείς τα πράγματα, θα διαπιστώσει ότι η ακτινοβολία, η διαστολή, έρχεται πάντα μετά από μια συγκέντρωση. Αν ο άνθρωπος δεν σχημάτιζε ένα φυσικό σώμα, θα έμενε διάχυτο στο σύμπαν, δεν θα ήταν πουθενά για να μπορεί να εκδηλωθεί. Πρώτα λοιπόν συμπυκνώνεται, στερεοποιείται. Δείτε τι σώμα σταθερό και ισχυρό, παρατηρούμε στον ήλιο, και μπορεί και ακτινοβολεί απίθανες δυνάμεις, διάμεσου του διαστήματος.

Βλέπετε, η εκδήλωση είναι πρώτα μια συμπύκνωση, και μετά μια προβολή της ακτινοβολίας. Η εκδήλωση έχει λοιπόν δυο κατευθύνσεις, η πρώτη πηγαίνει από το εξωτερικό προς το εσωτερικό, και η δεύτερη από το εσωτερικό προς το εξωτερικό. Η κεντρομόλος μαζεύει τα πράγματα για να τα διατηρεί, να τα προστατεύει, να τα μαζεύει, και η φυγόκεντρος τα προβάλλει προς τα έξω. Και μετά οι τάσεις κεντρομόλος και φυγόκεντρος ισορροπούν. Ας εγκαταστήσουμε κι εμείς αναλογίες με τη θεϊκή εκδήλωση. Εκδηλώθηκε ο Θεός συμπυκνούμενος στο πρόσωπο του Υιού, υπάρχει όμως ένα μέρος Του, που παραμένει ανεκδήλωτο, και το ονομάζουν Απόλυτο. Κάθε τι που έχει εκδηλωθεί, πολώνεται σε θετικό και αρνητικό, και έχει μια αρχή και ένα τέλος. Αλλά το Απόλυτο δεν έχει ούτε αρχή ούτε τέλος, ούτε θετικό, ούτε αρνητικό.

"Όσοι Αγαπούν Συνειδητά Γίνονται Θεοί"

"Στόχος της Αγάπης είναι η Τελειότητα. Όσοι αγαπούν συνειδητά γίνονται Θεοί".

Πως όμως να πλησιάσουμε ανθρώπους όταν βρισκόμαστε περιχαρακωμένοι μέσα στα αμυντικά τείχη, που η ανασφάλεια έχει ορθώσει γύρω μας; 
Πόσο οδυνηρό είναι να   διαπιστώνει κανείς πως όλες οι φιλίες και οι σχέσεις, βασίζονται στην ανάγκη και το φόβο που προκαλεί η μοναξιά και καλύπτουν το ψυχολογικό κενό..Θαυμάστε αυτούς που αρνούνται τις ψεύτικες σχέσεις, αρνούνται να εκμεταλλευθούν τους άλλους, και διαλύουν τις ψευδαισθήσεις που ο εγωκεντρισμός δημιουργεί. Όποιος μπορεί να μείνει στο κενό κερδίζει σε βάθος και ποιότητα ζωής. Μας εντυπωσιάζουν με την κοφτερή ειλικρίνειά τους, την μοναδική τιμιότητα και το τέλειο ξεδίπλωμα των σκέψεών τους. Δημιουργούν αληθινές σχέσεις χωρίς πονηριά και υστεροβουλία. Μπορούν να εκφράζουν ξεκάθαρα τις σκέψεις τους αφού δεν είναι εξαρτημένοι από τη γνώμη των άλλων και δεν φοβούνται την απόρριψή τους! Οι τελείως ταυτισμένοι με ότι τους συμβαίνει, αίρονται και φέρονται και η ζωή τους κυλά μέσω των άλλων. Ποιοι πολεμούν να διαλύσουν όλες τις εκδηλώσεις του εγωκεντρισμού; Ποιοι ελευθερώθηκαν από τα δεσμά της ταύτισης; Διαπιστώνουμε ότι άνθρωποι που μέσα τους υπάρχει "αυτό το κάτι, που δεν τους αφήνει να ησυχάσουν, να ικανοποιηθούν με τα γνωστά, κι αυτό παρά είναι απόλυτο, είναι πάνω από συγκρίσεις στα ανθρώπινα μέτρα, ο βαθύς πόθος για το τέλειο, για το Απόλυτο". Αυτό δείχνει τον   ιδιαίτερα προικισμένο άνθρωπο, τον εκλεκτό του Θεού, κι αυτή η βεβαιότητα δημιουργεί την εύλογη απορία: Όλοι εμείς οι άλλοι, θα μπορέσουμε να κερδίσουμε σε καθαρότητα και αυτογνωσία; Όποια κι αν είναι τα αποτελέσματα, αν γνήσια προβληματιστούμε δεν θα αφήσουμε περιθώρια για αμφισβητήσεις και εφησυχασμό. Ας ευχηθούμε σε όλους υγεία που φέρνει απρόσκοπτη δημιουργικότητα ώστε να μπορέσουν να συνεχίσουν το εσωτερικό αυτογνωστικό τους ταξίδι, αυτό το τόσο σημαντικό έργο.

Στόχος της Αγάπης η Τελειότητα...

Μας φανερώνεται ότι η απουσία επαφής με τα βάθη μας, μας μεταβάλει σε όντα επιδερμικά, έρμαια απρόσωπων αρνητικών επιδράσεων που οδηγούν τον καθένα μας ατομικά και την   ανθρωπότητα συλλογικά, στην καταστροφή. 
Αντιλαμβάνεστε εδώ την πλάνη του "ανθρώπου" της εποχής μας ο οποίος μεταθέτοντας το πρόβλημα του κακού από μέσα προς τα έξω, και παραβλέποντας το γεγονός ότι η Πρώτη   Αρχή βρίσκεται μέσα στον άνθρωπο, πολλαπλασιάζει και διαιωνίζει με την πράξη του, τα αδιέξοδά του, τα οποία είναι σε τελική ανάλυση, υπαρξιακής υφής. 

Συναντάμε λοιπόν, τη βαθύτερη εξήγηση της αίσθησης του κενού και της μοναξιάς που, απ' ότι φαίνεται λειτουργεί σαν μονωτικό στρώμα ανάμεσα στο βάθος και την επιφάνεια. Και να φανταστεί κανείς πως ο σημερινός άνθρωπος ξοδεύει τη ζωή του επινοώντας τρόπους για να ξεφύγει από την οδυνηρή αίσθηση του κενού, δηλαδή τελικά απ' ότι ανθρώπινο και   αληθινό μπορεί να έχει. Δέχεται μόνο όσους τον ευχαριστούν και απορρίπτει όσους του προκαλούν προβλήματα, και δεν ικανοποιούν τις προσδοκίες του. Με τέτοια δεδομένα και με τέτοια ανόητα κριτήρια, πως έχουμε την απαίτηση να δημιουργήσουμε σωστές - αληθινές σχέσεις;

Μόνο η απόσπαση μας οδηγεί στην καθαρή Συνειδητότητα..

Συμβαίνουν πράγματα μέσα μας κι έξω μας... Όταν τα δούμε από μια εντελώς νέα οπτική γωνία, άγνωστη στη δική μας όραση, ίσως μέσα από την εσωτερική πόρευση να δούμε την τραγωδία του σημερινού ανθρώπου ο οποίος, χωρίς ψυχή και προορισμό, χάνεται στον ωκεανό της σχετικότητας και της συμβατικότητας αναγνωρίζοντας σαν μόνη πραγματικότητα τη φθορά και το θάνατο. Πραγματικά, κάποιοι βίωσαν την τραγωδία ως τα κατάβαθα του είναι τους, ενώ ταυτόχρονα μια τρομαχτική εσωτερική δύναμη τους ωθούσε αμείλικτα προς το Φως. Μπορείτε να φανταστείτε ότι είναι δυνατό να υπάρξει μια τρίτη κατάσταση συνειδητότητας - αυτή της απόσπασης- έξω από τη διαρκή μας ταύτιση, πότε με το μαύρο και πότε με το άσπρο, που με μιαν άγνωστη σε μας νομοτέλεια διαδέχονται  το ένα το άλλο; 
Η απόσπαση που πετυχαίνει κανείς, όταν από απόσταση, σαν να είναι κάτι άλλο ξεχωριστό, παρατηρεί το κάθε τι που του συμβαίνει, είναι η πιο βασική προϋπόθεση για να μπορέσει να αποταυτιστεί μέσα του από το ψυχολογικό ζώο. Τεράστια σημασία έχει για το μέλλον της ανθρωπότητας η ανάγκη της αυτογνωσίας η οποία είναι δυνατή μόνο με την απόσπαση του τρίτου παράγοντα, δηλαδή της καθαρής Συνειδητότητας. Μαθαίνοντας να εισχωρούμε και να γνωρίζουμε τα βαθύτερα στρώματά μας και κατ΄επέκταση τον προορισμό μας και τη θέση μας στην κλίμακα της Δημιουργίας, καταλαβαίνουμε πολύ καλά, ότι είναι απαραίτητο να απαλλαγούμε από τη λάσπη του εγωκεντρισμού μας, ξεφράζονταν όλα τα σημεία πρόσβασης προς ότι αυθεντικό κλείνουμε μέσα μας.

Θα τολμήσουμε αυτό το ταξίδι;

Όμως σήμερα, το πρώτο που συγκλονίζει είναι η διαπίστωση ότι δεν ζ ο ύ μ ε, ότι όλη η πραγματική ζωή ξετυλίγεται σ' ένα βάθος κάτω από το μονωτικό στρώμα της μοναξιάς και του κενού, κι εμείς κολυμπούμε ανυποψίαστοι στον αφρό, ονομάζοντας για ζωή τα ξεφτίδια   της ζωής και γαντζωνόμαστε απ' αυτά. Είναι συγκινητική η συνειδητοποίηση πως οτιδήποτε κάνουμε σ' αυτή τη ζωή, γίνεται με μοναδικό κίνητρο την κάλυψη αυτής αίσθησης του κενού που βρίσκεται από κάτω. Η αιτία της ανθρώπινης μοναξιάς, οφείλεται στο ότι είμαστε εξόριστοι από το Θεικό Βασίλειο που μας ανήκει. Είμαστε στερημένοι μακριά από τον πρωταρχικό τόπο μας όπου είχαμε το κάθε τι. Γι' αυτό δεν μπορούμε να κρατήσουμε καμιά χαρά και κάθε τι το ωραίο που ξεκινάμε το καταστρέφουμε και γαντζωνόμαστε από την ανάμνηση του μόνον. Ζούμε στην πλάνη ότι μπορούμε να αγαπήσουμε, και στην πραγματικότητα βρισκόμαστε μίλια μακριά από την αγάπη. Ο εγωκεντρισμός που τον θεωρούμε τόσο ανθρώπινο, είναι ζωώδης, χαρακτηριστικό του έκπτωτου ανθρώπου, ενώ το καθαρά ανθρώπινο χαρακτηριστικό είναι μια ζωή ανοιγμένη προς τους άλλους, στο "εμείς", στο να είμαστε ένας παγκόσμιος πολίτης. Αλλά αυτό μπορεί ο άνθρωπος να το πετύχει μόνο όταν φτάσει στο αίσθημα της γενικής αποτυχίας και δεν ζητήσει καμιά διαφυγή από το κενό.

Ο άνθρωπος θα βρει τον προορισμό του..

O Χριστός είχε πει:  
"Σας βεβαιώνω πως μάνα δεν γέννησε ως τώρα άνθρωπο πιο μεγάλο από τον Ιωάννη το Βαπτιστή. Ο πιο μικρός όμως στη βασιλεία του Θεού είναι μεγαλύτερός του".
Συγκεκριμένα ήταν τότε που είχε χαρακτηρίσει τον Ιωάννη τον Βαπτιστή "υιό της γυναίκας" όσο ψηλά κι αν στεκόταν στην κλίμακα από το σκότος στο φως, ενώ ο πλέον ελάχιστος από τους υιούς του Ουρανού, στεκόταν πιο ψηλά από αυτόν, θα είναι δηλαδή, γεννημένος από το Φως.Το ξετύλιγμα όμως, της πορείας του ανθρώπου που θα μπορέσει να διαλύσει το δράκο του εγωκεντρισμού του, υπόσχεται μια μεγαλειώδη προοπτική για το μέλλον, οδηγώντας στην τελειότητα τον άνθρωπο που θα χρησιμοποιήσει σωστά και όχι για ατομική ευχαρίστηση- τα δώρα που θα του δοθούν, μ’ άλλα λόγια να βρει τον προορισμό του και σε κοσμογονικές αποκαλύψεις. Θα μπορούσαμε να ελπίσουμε, ή παρ' όλα αυτά η εξέλιξη της εσωτερικής πορείας παραμένει μια ανέκφραστη δυνατότητα;
Όλοι αυτοί που κατανοούν, δεν μπορούν παρά να συγκαταλεχθούν σ' αυτούς που θα τολμήσουν αυτό το ζωτικό προβληματισμό γύρω από τον άνθρωπο, τον προορισμό του, τις σχέσεις του και τον τρόπο που θα βρει το δρόμο του.
"Όμως για οτιδήποτε τολμά κάποιος να καυχηθεί, 
- σαν ανόητος μιλώ - τολμώ και εγώ" (Παύλος Β' Κορ.11:21).



Ποιος λοιπόν είναι ο συνδετικός κρίκος;

Υπάρχουν άνθρωποι που καταφεύγουν στη θρησκεία και υπάρχουν άλλοι, που έρχονται σε άμεση επαφή με το Θεό μέσα τους. Έχουν αυτή την ακλόνητη πεποίθηση και αυτό προσπαθούν σ' όλη τους τη ζωή. Δεν είναι με παρωπίδες, αιχμάλωτοι του τυπικού και των στενών αντιλήψεων. Κάθε φορά που βρίσκονται μπροστά σε μια στενή αντίληψη αρχίζουν την έρευνα, προσπαθώντας να δουν από ποια αρχική πηγή είχε ξεκινήσει και κατά πόσον είχε φθαρεί στην εξέλιξή της. Παρατηρούν αρκετή φθορά και η σταθερή τους στάση είναι να βρουν την αρχική Πηγή και ν' αντλήσουν άμεσα από αυτή κι έτσι να κρατηθούν σε μια λεπτή ισορροπία.
Και υπάρχουν άνθρωποι κεκηρυγμένοι εχθροί της Αλήθειας και των ακατάληπτων Γραφών. Δηλώνουν άθεοι σε μια εποχή που σφραγίζεται από τη μεγάλη αγανάκτηση του κόσμου. Αν όμως όλοι οι άθεοι μπορούσαν να σκεφτούν ότι, τα Ευαγγέλια περιέχουν Κοσμολογικές αλήθειες, αν γνώριζαν την Κοσμική δομή του Σύμπαντος, τότε θα αναγκαζόταν ν' αναγνωρίσουν μια ανώτερη Νοημοσύνη που διέπει το Σύμπαν. Αν λοιπόν οι άθεοι καταλάβαιναν ότι ο συνδετικός κρίκος, δηλαδή η συμφιλίωση, ανάμεσα στην αθεϊστική στάση και τη θεϊστική στάση είναι η έρευνα, θα συνέχιζαν την έρευνά τους και πέρα από την αθεΐα θα έφταναν στην παραβολή του Σπορέα για τα άδυτα του ανθρώπου του Σύμπαντος και των Γραφών. Με μια διαφορά. Ότι στην παραβολή τονίζεται ιδιαίτερα το στοιχείο γη και η ποιοτική διαφορά από αγρό σε αγρό. Αν υποτεθεί ότι οι σπόροι ίσης ισχύος καταγόμενοι από την ίδια περιοχή έπεφταν, όπως υπονοεί η παραβολή σε διαφορετική γη, το αποτέλεσμα σταθμιζόταν τελικά από την καλή ή κακή ποιότητα της γης. Μ’ άλλα λόγια, μόνο στον ένα τύπο αγρού, από τους τέσσερις που αναφέρονται, ο σπόρος έχει τη δυνατότητα "γάμου" με το έδαφος στις άλλες τρεις περιπτώσεις είναι κάτι το αδύνατο.