Παρασκευή, 27 Μαρτίου 2015

Ο νόμος της άφεσης των Aμαρτιών

Tι σημαίνει ότι σπείρεις θα θερίσεις;

Αυτό σημαίνει την αυστηρή, λογική και επιστημονική προσαρμογή της επόμενης ζωής στην παρούσα. Αυτό που ο άνθρωπος ανέλαβε, να το πραγματοποιήσει, να δεχθεί αυτό που προξένησε, δηλαδή μια νέα φάση ύπαρξης εκεί που τελείωσε η προηγούμενη.
Κανείς δεν έχει να εκτελέσει ένα έργο πολύ βαρύ, κάθε ζωή φέρει συγχρόνως και μαζί με το φορτίο της, μια δύναμη μια δυνατότητα. Υπάρχει ένας σύνδεσμος με το παρελθόν, αλλά συγχρόνως δείχνεται κι ένας δρόμος για απελευθέρωση.
Το παρελθόν δεν μπορεί να αναιρεθεί, αλλά ο νόμος του Κάρμα αφήνει ανοικτή τη δυνατότητα μια ορθής χρησιμοποίησης του παρόντος. Αυτός ο νόμος του Κάρμα είναι ωστόσο κατά κάποιον τρόπο ένας νόμος άσπλαχνος, διότι το χέρι της μοίρας και η συνείδηση του μοιραίου μπορούν να μας πείσουν σε τέτοιο βαθμό, ώστε μας αποθαρρύνουν. Ως προς την άποψη του αναπόφευκτου αυτού αμείλικτου νόμου ο Ορθόδοξος Χριστιανισμός συμβαδίζει. Αυτή η μοιρολατρική ερμηνεία της λειτουργίας του Κάρμα έχει ήδη κάνει πολύ κακό, διότι έχει αφαιρέσει το κουράγιο από τους ανθρώπους. 
Αυτός ο νόμος του εξαγνισμού, είναι ένας λογικός νόμος και ο μοναδικός σκοπός του είναι να οδηγήσει τον άνθρωπο εσωτερικά, να ετοιμαστεί εκ των κάτω προς τα άνω, στην κατάσταση της επίγνωσης του είναι του. Εντούτοις αυτός ο νόμος δεν είναι κατ' ανάγκη αιώνιος σχετικά με τον άνθρωπο, επειδή μπορεί να αντικρουστεί και να ακυρωθεί από έναν άλλο νόμο: Το νόμο της άφεσης των Aμαρτιών.

"Ό,τι σπείρεις, θα θερίσεις".

Ένα ενδιάμεσο στάδιο της πορείας της μετουσίωσης δίνει μια συνείδηση μέσα σε δύο διαφορετικές σωματικές υποστάσεις: την καινούργια και την παλιά. Όλοι οι ελευθερωμένοι συμμετέχουν στο Βασίλειο του Φωτός. 


Έχουν ελευθερωθεί μέσω 
της διαδικασίας της πρώτης ανάστασης 
όπως αναφέρεται στη Βίβλο 
και δεν μπορούν πλέον να βλαφτούν 
από το δεύτερο θάνατο. 
Αυτός ο δεύτερος θάνατος αναφέρεται στο προσεχές τέλος αυτής της διαλεκτικής περιόδου και στην αρχή της νέας ημέρας της περιόδου της εκδήλωσης που ακολουθεί. Θα επιφέρει ένα διαχωρισμό ανάμεσα στους σκαπανείς και τους βραδυπόρους, και την άφιξη μιας νέας Χριστικής Παρέμβασης. Όλοι οι μικρόκοσμοι των ανθρώπων που δεν μπορούν ακόμη να λάβουν μέρος στην πορεία της Πρώτης Ανάστασης, παραμένουν δεμένοι στο νόμο της μετενσάρκωσης. Επανέρχονται οδηγούμενοι από έναν άλλο νόμο ανάγκης: το νόμο του Κάρμα, το νόμο της αιτίας και του αποτελέσματος, το νόμο που διδάσκει   πως: "Ό,τι σπείρεις, θα θερίσεις".

"Ανελήφθη εις Κύριον"

Όταν ο άνθρωπος μάθει να οικοδομεί το ουράνιο σώμα του, και προοδεύσει πάνω σ΄ αυτό το οικοδόμημα, τότε μόνο φτάνει η στιγμή όπου ελευθερώνεται από τον τροχό. 


Ο θάνατός του, λοιπόν, 
αντιπροσωπεύει μια ανάσταση 
μέσα στη Βασιλεία των Ουρανών, 
στην Τάξη του Θεού, 
και όχι πλέον την είσοδό του 
μέσα στην άλλη σφαίρα 
του διαλεκτικού στρωματισμού. 
Γιατί η αντανακλαστική σφαίρα 
των νεκρών του υπερπέραν 
στην καλύτερη περίπτωση,
δεν είναι γι' αυτόν, 
παρά ένα πέρασμα για την είσοδό του 
στην Αληθινή Ελευθερία της Τάξης του Θεού.
Παρόμοια μετουσίωση μέσα στο σώμα μπορεί να είναι τόσο τέλεια που δεν μπορεί πλέον να τίθεται θέμα για θάνατο. Αυτό το γεγονός η Αγία Γραφή το εκφράζει ως εξής: "Ανελήφθη εις Κύριον", όπως λέγεται για τον Μωυσή, για τον Ηλία και τον Ενώχ.

Το μεγάλο μάθημα

Είδαμε ότι η ζωή στον εδώ κόσμο δεν μπορεί να διατηρηθεί λόγω της διαταραχής της διεργασίας του μεταβολισμού. 


Η επαναλαμβανόμενη βύθιση
στο θάνατο αποδεικνύει ότι
το μεγάλο μάθημα, που έχουμε 
να μάθουμε από την ύπαρξή μας 
στον εδώ-κόσμο, δεν έχει 
ακόμα μαθευτεί, κι επομένως 
ο άνθρωπος δεν έχει ακόμη 
αρχίσει την πορεία της αναγέννησης.

Το μάθημα είναι ανάγκη να το μάθουμε εδώ, διότι μόνο στον εδώ-κόσμο κατέχουμε μια πλήρη και τριπλή προσωπικότητα ως προς τη συνείδηση, την ψυχή και το σώμα. Μέσα σ' αυτή την κατάσταση μπορεί το καινούργιο, το ουράνιο, (το δοξασμένο), σώμα να οικοδομηθεί. Το παλιό σώμα είναι η συσκευή δια μέσου της οποίας το άφθαρτο σώμα θα ανεγερθεί. 
Η πορεία της αναγέννησης θα αρχίσει εκεί όπου έλαβε χώρα η πτώση.
Να γιατί ο άνθρωπος, δηλαδή ο μικρόκοσμος είναι δεμένος στον τροχό.
Να γιατί η εκδήλωση της προσωπικότητας ακολουθεί πάντα το θάνατο.
Να γιατί κάθε νέα εκδήλωση μιας προσωπικότητας παρουσιάζει μια νέα ευκαιρία απελευθέρωσης για το μικρόκοσμο του ανθρώπου.

Πέμπτη, 26 Μαρτίου 2015

Νόμος Ανάγκης

Αυτά τα θέματα είναι ξεκάθαρα, γιατί η πορεία ανάπτυξης της Γνώσης οδηγεί σε ένα υψηλότερο καλό και έτσι σε γνώση από πρώτο χέριΜόνο άμεση, από πρώτο χέρι γνώση είναι απελευθερωτική.

Η βάση όμως αυτής της γνώσης είναι μια λογικο- ηθική φιλοσοφική εσωτερική κατανόηση. Και η άσκηση μιας αγνής, και έμπρακτης πνευματικότητας. 

Η εσωτερική έρευνα αποδεικνύει  πλήρως την αλήθεια όσων είπαμε: η μετενσάρκωση του μικρόκοσμου του ανθρώπου μέσω μιας θνητής προσωπικότητας είναι γεγονός! Η διαδικασία μπορεί να παρακολουθηθεί από τον εξασκημένο άνθρωπο. 
Η εσωτερική εξέταση δείχνει ότι η μετενσάρκωση είναι ένας νόμος ανάγκης, μια συνέπεια της πτώσης μας. 
Αυτός είναι ένας νόμος σκληρός, αλλά εντούτοις επιεικής, από το γεγονός ότι κρατά τον άνθρωπο σε κατάσταση εκδήλωσης και τον τοποθετεί μπροστά σε ένα έργο που δεν είναι και τόσο βαρύ.

Επαναδόμηση Πνεύματος Ψυχής και Σώματος

"Η ψυχή που αμαρτάνει οφείλει να θανατωθεί", και κάτι που έχει πεθάνει είναι μ' αυτή την έννοια απολύτως νεκρό.

Όταν η ψυχή σας έχει γίνει αθάνατη 
μέσω της αναγέννησης από ύδωρ   και πνεύμα, μέσω Μεταμόρφωσης, 
θα ενσαρκώνεστε μόνο αν είναι χρήσιμο

Τότε θα επιστρέψετε με τη δική σας θέληση, για να εργαστείτε στο μεγάλο έργο της Απελευθέρωσης στην υπηρεσία όλης της ανθρωπότητας. Η διεργασία της γέννησης είναι τότε εντελώς διαφορετική. Αναφορικά μ' αυτό θα μπορούσε να ρωτήσει κανείς τι εννοείται με τον τροχό της γέννησης και του θανάτου.
Η δράση αυτού του τροχού της γέννησης και του θανάτου μπορεί να κατανοηθεί, μόνο αν ιδωθεί σε συσχέτιση μ' ολόκληρο το μικρόκοσμο του ανθρώπου. Θα αρκεστούμε μόνο στο ότι ο μικρόκοσμος αδειάζει συνεχώς, γιατί η ψυχή του και η προσωπικότητα του είναι θνητές. Έτσι περιπλανιέται ο μικρόκοσμος στη φύση του θανάτου σαν ένας περιστρεφόμενος τροχός και παίρνει κάθε φορά στο σύστημά του μια ψυχή, μια θνητή ψυχή. Μέχρις ότου κάποτε μέσω αυτής της ψυχής απελευθερωθεί η δυνατότητα να αποκαταστήσει το μικρόκοσμο στην πρωταρχική του δόξα. Αυτός είναι ο σκοπός του Θεού, η επαναδόμηση της πρωταρχικής ενότητας Πνεύματος, Ψυχής και Σώματος μέσω της διεργασίας της Μεταμόρφωσης!

"Η ψυχή που αμαρτάνει οφείλει να θανατωθεί"

Μπορεί λοιπόν να πει κανείς ότι ο ανώτερος εαυτός έχει γνωρίσει μια προηγούμενη ύπαρξη; Όχι! 
Υπάρχουμε μόνο μια φορά! 
Ο άνθρωπος ξεκίνησε τη χαραυγή της ανοσιότητας και συνεχίζει μέχρι αυτή τη στιγμή, έχοντας υποστεί αναρίθμητες μεταβολές και μορφικές αλλαγές


Αυτό που ονομάζουμε ανώτερο εαυτό, το ον της αύραςείναι μια τυφλή ωθητική δύναμη, η προσωποποίηση μιας δομής δυνάμεων που έχουν ξεφύγει από τον έλεγχο, με αποτέλεσμα ο πλανήτης μέσα στο μικρόκοσμο, δηλαδή η ανθρώπινη  εκδήλωση, να καταστρέφεται συνεχώς.

Γι αυτό δεν υπάρχει μετενσάρκωση της προσωπικότητας. Μετά το θάνατο  δεν παραμένει τίποτα από τη θνητή ψυχή.

Η θνητή ψυχή, το ον του εγώ σας εξαερώνεται πλήρως. 
Δεν μένει τίποτα από σας σαν θνητή ψυχή. 
Όπως το υλικό σώμα γίνεται σκόνη και στάχτη
έτσι γίνεται και με τη θνητή ψυχή, 
γιατί, "η ψυχή που αμαρτάνει οφείλει να θανατωθεί", και κάτι που έχει πεθάνει είναι μ' αυτή την έννοια απολύτως νεκρό.

Υπάρχουμε μόνο μια φορά

Έχουμε ήδη πει ότι το διαλεκτικό πεδίο της γης αποτελείται από δύο σφαίρες: τη γήινη σφαίρα και το υπερπέραν, τη λεγόμενη αντανακλαστική σφαίρα. Ο θάνατος δεν λυτρώνει τον άνθρωπο από το διαλεκτικό στρωματισμό, περνά απλώς από τη μια σφαίρα στην άλλη.


Όσο αμείλικτα μας κτυπά ο θάνατος στον εδώ κόσμο, άλλο τόσο και η ανάπτυξη  στην άλλη σφαίρα, ωθεί τον άνθρωπο, το μικρόκοσμο, να μετενσαρκωθεί, να λάβει μια καινούργια προσωπικότητα, διότι στο υπερπέραν την αντανακλαστική σφαίρα των νεκρών δε διαθέτουμε παρά έναν ελλιπή οργανισμό.

Όταν μιλούν οι άνθρωποι για μετενσάρκωση υπαινίσσονται την ύπαρξη κάποιου είδους μετέπειτα  ζωής. Αυτό είναι λάθος. Μπορείτε να πείτε ότι έχετε γνωρίσει μια προηγούμενη ζωή;  
Δεν μπορείτε. Όταν ο άνθρωπος πεθαίνει ως προς το φυσικό του ον ολόκληρη η προσωπικότητα εξαερώνεται με το χρόνο και μόνο η θεμελιώδης πύρινη αρχή που σας έδωσε τη ζωή θα επιστρέψει στον ανώτερο εαυτό, στο ον της αύρας

Μπορεί λοιπόν να πει κανείς ότι ο ανώτερος εαυτός έχει γνωρίσει μια προηγούμενη ύπαρξη; Όχι! Υπάρχουμε μόνο μια φορά!

Τετάρτη, 25 Μαρτίου 2015

Ο τροχός της γέννησης και του θανάτου (ΙΙ)

O άνθρωπος, παραμένει
λοιπόν δεμένος στον τροχό
της γέννησης και του θανάτου. 
Ο τροχός γυρνά με ρυθμό:
ανατέλλω, μεσουρανώ, δύω.. 
χωρίς προοπτική για λύτρωση,  
χιλιάδες φορές ενδεχομένως.
Πότε θα λυτρωθώ απ’ τον τροχό; Ποτέ! 

Εκτός εάν... ο άνθρωπος, συνειδητοποιώντας την κατάστασή του ότι είναι άσωτος, χαμένος υιός του Θεού, αποφασίσει την επιστροφή και αναλάβει την προοδευτική ανάπτυξη της ριζικής μεταστροφής της προσωπικότητας, για την οποία έχουμε ήδη τόσο συχνά μιλήσει.Τότε αποδεσμεύεται από τον τροχό, μόνο τότε, ούτε νωρίτερα ούτε αργότερα. 


Ο τροχός της γέννησης και του θανάτου (Ι)

Το γεγονός ότι συμπεριλαμβανόμαστε 
σ' αυτό το τμήμα της ανθρωπότητας 
που καταποντίζεται, δια της πορείας της ενέλιξης, 
σ' ένα κατώτερο στρώμα της γης, 
μας τοποθετεί μπροστά σε μια σειρά συνεπειών. 
Η κυριότερη είναι η εξής: 

μπορούμε, μέσω της οδού της Μεταμόρφωσης, 
να επιστρέψουμε πάλι στο πεδίο της πρωταρχικής ανθρώπινης zωής.
Μιλώντας βιβλικά, αυτό σημαίνει: τη γέννηση εξ ύδατος και πνεύματος, 
την ανοικοδόμηση του ουράνιου σώματος   μιας εντελώς καινούργιας άφθαρτης   προσωπικότητας, δια μέσου της Βασιλικής Τέχνης της Οικοδόμησης και Μύησης. 
Η Ιεραρχία του Χριστού δίνει τη δυνατότητα στον άνθρωπο να επιστρέψει στον Οίκο του Πατρός.

"Ο Θεός δεν εγκαταλείπει το έργο των χεριών του".

Μπορείτε τώρα να αντιληφθείτε, ότι ο δρόμος της επιστροφής είναι άλλος, δηλαδή μια ανατροπή της προσωπικότητας, πράγμα που απαιτεί
*την εξουδετέρωση
του εκφυλισμένου προϊόντος 
και συγχρόνως 
*την αναγέννηση του 
πρωτότυπου ανθρώπου.
Η εξέλιξη όμως δεν είναι άνευ όρων, αλλά εξαρτώμενη 
από την απόφασή μας και τις πράξεις μας, όμως πολλά πράγματα θα συμβούν, προτού τεθεί θέμα εξέλιξης. Η Αγία Γραφή λέει: "Ο Θεός δεν εγκαταλείπει το έργο των χεριών του". 

Τρίτη, 24 Μαρτίου 2015

Ο Δρόμος της Επιστροφής

Ο πρωταρχικός ανθρώπινος 
κόσμος είναι ένα πεδίο απόλυτης ευφροσύνης και αιώνιας μακαριότητας, η ανθρωπότητα  εκπληρώνει εκεί με τέλεια υπακοή το Σχέδιο του Θεού. 

Η υπακοή ας μη ληφθεί με την έννοια της τυφλής ευπείθειας ή πειθαρχίας πτωμάτων, αλλά με την έννοια συνεργασίας θεληματικής, συνειδητής μέσα από ένα ελεύθερο σύνδεσμο αγάπης με το Θεό. Είναι ένας σύνδεσμος μέσα στον οποίο η ολική δυναμική ανθρώπινη θέληση, μέσα στην οποία το ακέραιο Θείο Πυρ είναι παρόν, συμφωνεί με τη θέληση του Θεού.

Οι ικανότητες αφυπνίζονται

Όταν μιλούμε γενικά για το ανθρώπινο "πνεύμα" για την "πνευματική" δραστηριότητα του ανθρώπου, 
αυτές οι έννοιες εκφράζουν 
πιο ειδικά μια δραστηριότητα
της λογικής. Τι γνωρίζουμε όμως 
για την έννοια και την ουσία 
του πνεύματος; Τίποτα.

Ας μη συμπεραίνουμε ότι η άγνοια είναι ολοκληρωτική, ως προς την πνευματική δραστηριότητα του ανθρώπου, αντίθετα, αλλά αυτό που βρίσκεται παραπέρα ξεπερνά την ανθρώπινη νοημοσύνη. 

Όμως, μια ατελής γνώση προκαλεί πάντοτε διαφωνία, βίαιες παραδοχές ή αρνήσεις και μια σειρά από θεωρητικολογίες. Το ίδιο συμβαίνει με την έννοια "ψυχή". Τι είναι η ψυχή; Πως σχετίζεται με το υπόλοιπο ον του ανθρώπου; Και εδώ επίσης εμφανίζεται απίστευτη αμάθεια, πέφτουμε εκ νέου στη θεωρητικολογία και στην ψηλάφηση.

Δευτέρα, 23 Μαρτίου 2015

"Η διάσπαση του ατόμου"

Τι να σκεφτούμε σε σχέση μ' αυτά τα πράγματα
Πως να φερθούμε σχετικά με τη διάσπαση των ατόμων;


Βλέπουμε να εμφανίζεται από την ανακάλυψη της σύγχρονης επιστήμης μια τρομακτική καταστροφή. Είναι πιθανόν αυτή η καταστροφή να μη γίνεται αντιληπτή 
απ' όλους, αλλά υπάρχουν  
αυτοί που δεν έχουν τυφλωθεί ολοκληρωτικά από τις ανακαλύψεις του διαλεκτικού αυτού κόσμου της τεχνικής και της επιστήμης. 


Κυριακή, 22 Μαρτίου 2015

Η σύνθεση του διαλεκτικού πεδίου ζωής (ΙΙΙ)


Kι όμως, υπάρχει

ο κύριος πυρήνας του Ουράνιου Ανθρώπου. 





Κατά τη γένεση ήταν παρούσες - μέσα στο άτομο-θείος σπινθήρας από το οποίο προήλθαν οι άνθρωποι, δυο ενέργειες, δύο οντότητές του, ήταν η μία αντανακλαστική εικόνα της άλλης, αντίθετα πολωμένες: άνδρας - γυναίκα που σχημάτιζαν μαζί μια Κοσμική διπλή ενότητα. Στη χαραυγή της δημιουργίας μας αυτό το άτομο διασπάστηκε. 
Εκπληκτικές δυνάμεις ελευθερώθηκαν κατ' αυτόν τον τρόπο. Οι δυνάμεις του ατόμου όφειλαν να μάθουν να εργάζονται ελεύθερα και τέλεια. Μέσα σε ελευθερία θα συναντηθούν εκ νέου, όχι πλέον όπως στην πρωταρχική κατάσταση για να επανασυντεθούν σ' ένα άτομο, αλλά για την πραγμάτωση του Όλου, ώστε να γεννηθεί ο Θεάνθρωπος μέσα τους.

Η σύνθεση του διαλεκτικού πεδίου ζωής (ΙΙ)

H πηγή της δύναμης αυτού του Κόσμου
θα συνεχίσει να ρέει, τροφοδοτείται   μέσω του ενός από τους δύο πόλους 
-το βόρειο πόλο- από αφθονία δύναμης, 
αυτό που θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε εξαντλημένη   και χρησιμοποιημένη ύλη 
απορρίπτεται από τον άλλο πόλο 
- το νότιο πόλο.

Μια ολική κατανάλωση όλων 
των διαθεσίμων ενεργειών μέσω της διάσπασης όλων των εντός του Κόσμου παρόντων ατόμων δεν μπορεί λοιπόν ποτέ να λάβει χώρα. Πράγματι, βλέπουμε μέσα στην καρδιά του Κόσμου τον πλανητικό κινητήρα συνεχώς τροφοδοτούμενο από τα έξω, τα  άτομα λοιπόν των διαφόρων στρωματισμών δε διασπώνται. Μέσα στην καρδιά της γης βρίσκεται ένα εκπληκτικό κέντρο δυνάμεων, μια ακτινοβόλα φωτεινή καρδιά, ένα πυρ: Το Πυρ της Αγάπης που καίει για μας.

Η σύνθεση του διαλεκτικού πεδίου ζωής (Ι)

To μεγάλο διάστημα, το σύμπαν, είναι γεμάτο από πρωταρχική ουσία και βεβαιώνουμε το γεγονός στο αξίωμα: "δεν υπάρχει κενός χώρος".


Αυτή η πρωταρχική ύλη συνίσταται, στον ορατό χώρο από τα άτομα διαφόρων   στοιχείων σε κατάσταση αδέσμευτη. Για την αντίληψή μας, ο αριθμός των ατόμων είναι άπειρος. Ένας μεγάλος αριθμός στοιχείων είναι γνωστός στη φυσική επιστήμη, ενώ ένας ακόμα πιο μεγάλος αριθμός παραμένει άγνωστος.

Κάθε άτομο κατέχει μια δύναμη, ένα εκπληκτικό δυναμικό βρίσκεται μέσα του, πράγμα το οποίο μπορούμε εύκολα να συλλάβουμε όταν σκεφτόμαστε ότι αυτό είναι η πρωταρχική ύλη μέσω της οποίας εκδηλώνεται ο Λόγος, ότι ολόκληρη η δημιουργία έχει δομηθεί από αυτήν την ύλη και από αυτήν επίσης συγκρατείται.

Σάββατο, 21 Μαρτίου 2015

Ζούμε σ' ένα διαλεκτικό πεδίο ζωής !

Δυο δρόμοι της ανάβασης και της κατάβασης, και οι δύο έχουν τις συνέπειές τους. Αυτό που ακολουθεί είναι εντούτοις αποδεδειγμένο: τίποτα δεν μπορεί μέσα στην τάξη αυτού του διαλεκτικού κόσμου να υπάρχει επ' άπειρον.
Αναπτύσσεται συνεχώς μια ανατροπή των αξιών, των δυνάμεων και των   καταστάσεων.

Επομένως, δεν μπορεί να υπάρξει μέσα σ' αυτήν την τάξη μια οικοδόμηση με την έννοια μιας συνεχώς αναπτυσσόμενης αύξησης και εξάπλωσης, διότι κάθε ανάβαση ακολουθείται αναπόφευκτα από μια κατάβαση.
Εξ' αρχής, μέσα στην πρωταρχική διαλεκτική τάξη, αυτή η πορεία της ανάβασης των πραγμάτων δεν ήταν ανάλογη με το καλό και το κακό. Αυτό δε σήμαινε ότι το καλό αφανιζόταν από το κακό, και το κακό, με τη σειρά του, από το καλό. 
Η ανοδική και καθοδική πορεία δεν ήταν στην αρχή παρά μια εναλλαγή.
Η διάρκεια μιας ορισμένης κατάστασης δεν αποφασιζόταν από τους ανθρώπους ή από την ανθρώπινη επιρροή αλλά από τους φυσικούς νόμους αυτού του κόσμου.
Όμως η πτώση της ανθρωπότητας διατάραξε και έφθειρε τη ζωή του κόσμου μας γεγονός που είχε σαν αποτέλεσμα την αντικατάσταση της φυσικής διαλεκτικής από την εκδικητική διαλεκτική κατάσταση μέσα στην οποία γίνεται αισθητό "το ακόμα δεν έφτασε η στάμνα στο νερό κι έσπασε". Με άλλα λόγια η δραστηριότητα των ανθρώπων επιφέρει συνεχείς εντάσεις, οι οποίες προκαλούν τη συντριβή και την αλλαγή!

Για την προ-ανθρώπινη κατάσταση ζωής μια συνένωση ηπείρων και θαλασσών δεν ήταν μια καταστροφή για την ανθρωπότητα. Εντούτοις σήμερα αυτό συμβαίνει, οι δύο διαλεκτικές αναπτύξεις, δηλαδή εκείνη της φυσικής διαλεκτικής κι εκείνη της εκδικητικής διαλεκτικής αλληλο-προσβάλλονται. Η φυσική διαλεκτική βιάζεται συνεχώς και εκ νέου από την ανθρώπινη διαλεκτική και την ανοσιότητα του ανθρώπου.

Μπορούμε να φανταστούμε ότι η όψη της γης μας όφειλε, κατά τη διάρκεια της   Ατλάντιας περιόδου να μεταβληθεί σε αυτήν της αγιοποιητικής περιόδου, μέσω της φυσικής διαλεκτικής. Μπορούμε επίσης να φανταστούμε με ποιο τρόπο οι άγγελοι του πεπρωμένου μας, χρησιμοποιούν αυτή την τροπή των πραγμάτων, για να διδάξουν στους ανθρώπους, ένα νέο μάθημα, να τους αποκαλύψουν μια νέα δυνατότητα, προκειμένου να τους ωθήσουν να βαδίσουν το δρόμο που οδηγεί στην πρωταρχική κατοικία, τη Βασιλεία των Ουρανών. 

Μπορείτε επίσης να καταλάβετε ότι, λόγω της αμαρτωλής κατάστασης των ανθρώπων, η μεταβολή της φυσικής διαλεκτικής μπορούσε να χρησιμοποιηθεί σαν τιμωρία, σαν μια βαθιά επισκίαση, σαν η εξάλειψη της ασεβούς συνείδησης σαν -"μια γουλιά λησμονιάς".
Το νέο περιβάλλον μπορούσε να είναι για τον αμαρτωλό μια λευκή σελίδα, μια   νέα γένεση, "ο μισθός της αμαρτίας: θάνατος" κι έτσι η μεταβολή της φυσικής   διαλεκτικής μπορούσε κατ΄ αυτόν τον τρόπο να είναι πύλη της ανανέωσης.

Κατ' αυτόν τον τρόπο μπορούμε να φανταστούμε δύο αναπτύξεις: μία για το τμήμα της ανθρωπότητας που, κατά τη διάρκεια της Ατλάντιας περιόδου, δε συμμετείχε καθόλου στο μεγάλο αμάρτημα, και μια άλλη ανάπτυξη για το αμαρτωλό τμήμα.

Αυτές οι δύο αναπτύξεις υφίστανται πράγματι. Σήμερα ζούμε σ' αυτή την περίοδο. Ένα τμήμα της ανθρωπότητας παρασυρόμενο από το λάθος της εποχής της Ατλαντίδας, ζει μέσα σ' αυτήν την περίοδο "με μια γουλιά λησμονιάς" σαν συνέπεια αυτού του λάθους. Ένα άλλο τμήμα έχει δεχθεί μεγάλες και νέες δυνατότητες. Γι' αυτό μιλούμε για μια εποχή, που σημαίνει κατά λέξη περίοδος αγιοποίησης.

Ένας αυθεντικός άγιος είναι αυτός ο οποίος, με τη βοήθεια της φυσικής διαλεκτικής, περνά την πύλη της αιωνιότητας, της αληθινής Βασιλείας. Δείτε το λάθος κατέληξε σε παραλογισμό με τους Ναζί, οι οποίοι φαντάζονταν ότι είναι άγιοι. Σε αναλογία μ' αυτά που προηγούνται, η σύγχρονη εποχή θα δει και αυτή επίσης μία ανακατάταξη ηπείρων, μία νέα περίοδος θα ανοιχθεί, περίοδος ελέους, κατά τη διάρκεια της   οποίας θα καταργηθεί όλη η ύλη με τη σημερινή της μορφή.

Όσοι έχουν φτάσει μέσα σ' αυτή την ύλη σε μια ολοκληρωτική κρυστάλλωση, αυτοί οι αμαρτωλοί της αναδιανομής δε θα μπορούν να διατηρηθούν σ' αυτό το πεδίο ζωής που θα είναι χωρίς ύλη, και θα καταποντισθούν.
Έτσι θα  διεκπεραιωθεί ο διαχωρισμός ανάμεσα στις δύο αναπτύξεις, και όλες οι διεργασίες που θα τον συνοδεύσουν θα φαίνονται όλο και πιο καθαρά, δηλαδή:
μια διαδικασία εκφυλισμού,
μια διαδικασία θερισμού,
μια διαδικασία λύτρωσης, 
και τελικά οι μεγάλες εξελίξεις του τέλους.

Το δράμα της Ατλαντίδας επαναλαβάνεται

Ενώ ο κλήρος της Ατλαντίδας έψαλε τον ύμνο 
της ισχύος του με τη δύναμη του νου, αυτή έσβηνε!

Οι συνέπειες της χρήσης της κοσμικής ουσίας μαντεύονται εύκολα στο Φως της εσωτερικής επιστήμης και το δράμα της Ατλαντίδας επαναλαμβάνεται μπροστά στα μάτια μας.


Μέσα στην προσπάθεια της διαλεκτικής επιστήμης ξαναβρίσκουμε τη μετενσάρκωση της Ατλαντίδας, βασίλειο που εξαφανίστηκε επειδή είχε επιτεθεί στα θεμέλια της κοσμικής τάξης. Αυτό το πεδίο ζωής το τόσο έκπτωτο και ανόσιο, θα εξαγνιστεί, θα αλλάξει το θυμώδη χαρακτήρα του, και οι σχέσεις της φυσιολογικής διαλεκτικής θα αποκατασταθούν. Αυτό είναι θέμα ψυχρής λογικής.


Ο Ιησούς, η Ανάσταση και ο Σταυρός!

O θετικός Xριστιανισμός εκπέμπει μια κρίση σ' αυτόν τον κόσμο στο πεδίο του ανθρώπου. Αν ένας άνθρωπος υφίσταται τις συνέπειες που αυτή η κρίση συνεπάγεται, προσβάλλοντας τα θεμέλια της ύπαρξης του κόσμου αυτό εκτιμάται σε ορισμένους κύκλους σαν ένας κίνδυνος ακραίας βαρύτητας.

Ο Φήστος φώναξε δυνατά:
"Μαίνεσαι Παύλε!"."Είσαι τρελός, τα πολλά γράμματα σε έφεραν στην τρέλα!"
"Είσαι ένας βλάσφημος", δηλώνει ο πρόεδρος του συνεδρίου τον Ιησού. Και Τον κτυπούν στο πρόσωπο. Αλλά γιατί είναι τόσο επικίνδυνοι; Γιατί ο Ιησούς και οι οπαδοί του συγκαταλέχθηκαν στους κακοποιούς; 
Εξαιτίας των φοβερών συνεπειών που απορρέουν από αυτήν την τριπλή αποστολή!

Παρασκευή, 20 Μαρτίου 2015

"Μεταστροφή: μια συναλλαγματική για την αιωνιότητα"

Yπάρχει μια όψη του σημερινού κόσμου
που παρουσιάζει μεγάλη αναλογία
με την εποχή των αρχαίων Ελλήνων, 
για την οποία μιλά ο Παύλος 
μπροστά στον Άρειο Πάγο.

Υπάρχει στον κόσμο μια θρησκεία με   πολλαπλές υποδιαιρέσεις, που αριθμεί εκατομμύρια ειλικρινών πιστών. Αυτή   η θρησκεία είναι πολύ καλλιεργημένη, αλλά της λείπει πάντοτε ένας κρίκος.

Οι αρχαίοι Έλληνες είχαν ειλικρινή συναίσθηση αυτής της έλλειψης και είχαν ανεγείρει ένα άγαλμα αφιερωμένο στον άγνωστο Θεό. Ο Παύλος μπορούσε έτσι να πάρει αυτόν τον κρίκο σαν σημείο εκκίνησης της αποστολής του.

Η Μοναξιά του Νέου Ανθρώπου

Προκύπτει ήδη από την πρώτη συνέπεια και μόνο ότι το μυστήριο του Σταυρού όπως σας παρουσιάζεται 
σ' αυτήν την εποχή, θα απαιτήσει τη θυσία του ανθρώπου, ως προς ολόκληρη τη διαλεκτική του
εκδήλωση.

Κανένας μελετητής ακούγοντας αυτή την απαίτηση δε θα θορυβηθεί, διότι είναι οικεία στον άνθρωπο που είναι συνηθισμένος να συλλογίζεται βαθιά τα χριστικά μυστήρια. Και όταν αυτός έχει επιπλέον συνηθίσει να προσανατολίζεται με εσωτερικό τρόπο, η έννοια "θυσία του ίδιου του εαυτού" του φαίνεται φυσική.

Πέμπτη, 19 Μαρτίου 2015

Η αντιστροφή της προσωπικότητας

Μπορεί κανείς να πει, πως η ανθρώπινη ύπαρξη λαμβάνει στη γέννησή της  
το πολύ μια εξαιρετικά εξασθενημένη 
εικόνα της ουράνιας υπόστασής της.
Μερικοί άνθρωποι φέρουν στην καλύτερη περίπτωση επάνω τους,
αν μπορεί κανείς να το πει έτσι, 
μια φωτογραφία της αληθινής ύπαρξής τους, μια εικόνα μόλις ορατή.
Κι αυτό είναι όλο!

Αυτό το συμπέρασμα και μερικές   συνέπειες δεν είναι νεωτερισμός. 
Ο Πλάτωνας και ο Πυθαγόρας δίδαξαν το ίδιο πράγμα. Ο Παύλος που ήταν ένας μύστης, υποστηρίζει ότι υπάρχει μια   ανθρώπινη εκδήλωση στη φθαρτή ύλη και συγχρόνως μια άλλη αιώνια,   συνισταμένη από άφθαρτη ουσία. 
Και ο μέγας μύστης Ιάκωβος είναι ακόμη σαφέστερος ως προς αυτό που προσπαθούμε να κάνουμε αντιληπτό στον αναγνώστη. Ο Ιάκωβος λέει ότι η σοφία της κατώτερης ύπαρξης του ανθρώπου είναι γήινη και δαιμονική και ότι υπάρχει μια άλλη αντίθετη σοφία.

"Οι οδοί του Θεού είναι διαφορετικές από τις δικές μας".

Τώρα ο άνθρωπος γνωρίζει πως ανά πάσα στιγμή 
μια καινούργια γνώση μπορεί 
να κλονίσει τις παλιές του αντιλήψεις, 
γνωρίζει πως είναι συχνα εκπληκτικά συντηρητικός!
Αυτό που κάποτε συνέλαβε πνευματικά, προτίθεται 
να το διατηρήσει, λοιπόν αυτό αποδεικνύεται τις 
πιο πολλές φορές απόλυτα λανθασμένο. 

Ο αναζητητής κατακρατεί προφανώς μια εσωτερική   κατάκτηση, την έχει πιθανόν κερδίσει μετά από μακρό χρόνο αγωνιώδους πάλης. Κάθε βήμα προς τα εμπρός αντιπροσώπευε πόνο. Αυτή η κατοχή δεν γεννήθηκε από τα βάθη του παρελθόντος; Δεν υπάρχει καμιά παρατήρηση να κάνει κανείς πάνω στην πελώρια σπουδαιότητα αυτής της εξέλιξης. Οι ομορφιές όλων αυτών που ο αναζητητής καλλιεργεί και θέλει να διατηρήσει είναι προφανείς.
Εντούτοις, όλα αυτά μπορεί να συνιστούν ένα χαλινό, να σκοτεινιάζουν το οπτικό του πεδίο να τον κανουν να απορρίπτει το φως όταν εμφανίζεται.

Τετάρτη, 18 Μαρτίου 2015

Αυτός που μπορεί να καταλάβει ας καταλάβει!

Η βασική χαρακτηριστική 
ιδιότητα της νέας συνείδησης 
είναι η πανταχού παρουσία, 
που σημαίνει "να υπόκειται κανείς σε" 
και να κατέχει όλες τις διαστάσεις του Κόσμου, 
να συνταυτίζεται 
με τη σωματική εκδήλωση, 
να είναι ταυτόχρονα παντού 
και κατά συνέπεια "να μην υπάρχει".

Αυτό είναι για το οποίο επιμαρτυρούν όσοι υφίστανται για πρώτη φορά την   αίσθηση νέας συνείδησης. Το να βυθίζεσαι μεσα στην πανταχού παρουσία, να κατέχεις και να αποτελείς μέρος όλων των διαστάσεων του Κόσμου να συγχωνεύεσαι μέσα στην συμπαντική εκδήλωση, περιέχει και δημιουργεί μια πραγματικότητα τόσο διαφορετική από αυτή που είναι κανείς συνηθισμένος στο πεδίο της γήινης ζωής που μπαίνει σε πειρασμό, μέσα σ' αυτή την επιδρομή της συμπαντικότητας μέσα σ' αυτήν την ολοσχερή ένταξη μέσα της, να απαρνηθεί οποιαδήποτε εστία συνείδησης.

"Εκάλεσα εκ νέου τον Υιόν Μου"

Kαι βρισκόμαστε τώρα, αν θέλουμε    
να συμμορφωθούμε 
στα ενδεχόμενα αυτής της οδού, 
εμπρός σε μια σειρά συνεπειών 
αυτό εξυπακούεται. 

Εν τούτοις πολύ πιθανό, αν λάβει κανείς υπόψη τις πνευματικές και υλικές 
κλίσεις του βιολογικού ανθρώπου πως 
οι νέοι δε θα δώσουν καμιά προσοχή σε μερικές θεμελιώδεις συνέπειες. Γι' αυτό είναι ήδη απαραίτητο σ' αυτό το προπαρασκευαστικό έργο να κόψουν τα κλαδιά, για να ανοίξουν μια οδό προς την αλήθεια.